“Kapanmış bir davayı asla yeniden açma…”
Kasabadaki lisenin güzel ve popüler kızı Andie Bell bir cinayete kurban gider. Polisin araştırmaları sonucunda olay hızla çözülür. Andie’yi, erkek arkadaşı Sal öldürmüştür. Sal tutuklanamaz çünkü Andie’yi öldürdükten bir süre sonra intihar etmiştir. Polis kayıtlarına göre olay bu kadardır işte. Dava kapanır. Sal’ın ailesi kasabalılar tarafından dışlanır. Andie ilahlaşır. Sal lanetlenir.
Küçükken Sal’ı tanıyan ve onun birine zarar verebileceğine asla inanmayan Pip artık büyümüş, lise çağına gelmiştir. Cinayet ve intiharın üzerinden geçen beş yıla rağmen, Sal’ın suçsuz olduğuna dair taşıdığı his hiç değişmez. Bu hissin peşinden gitmenin bir yolunu bulmaya kararlıdır Pip. Bir lise öğrencisi olarak yapabilecekleri sınırlıdır ama neyse ki, okulda proje ödevi için bu cinayeti konu etmeye karar verdiğinde öğretmeni kabul eder.
Bu zamana kadar çok polisiye kitabı okumamış olmamdan, okuduklarımı pek de beğenmemiş ve iyi bulmamış olduğum için bu türe karşı biraz ön yargılıydım. Okuduğum birkaç basit polisiye romanından sonra bu seri gerçekten hem olay örgüsü hem yüksek temposu ile başarılı bir kitaptı.
Polise türünde en sevmediğim şey suçlunun en başından kitapta görmediğimiz ama son anda “ya bundan dolayı bu kişi” diye bir anda ortaya çıkan karakterlerin suçlu olması. Ben okurken bir şeyler çözmek istiyorum ama bir anda kitapta hiç var olmayan biri son dakika çıkıp suçlu oluyor. Okuduğum birkaç bu tarz polisiye (ben buna pek polisiye türü diyemiyorum..) kitaptan sonra bu türe karşı ön yargılarım vardı. O nedenle de sadece polisiye türünde Agatha Christie, Edgar Allan Poe, Arthur Conan Doyle kitapları okuyordum. Birkaç arkadaşımın tavsiyesi ile başladığım bu seri ise tüm ön yargılarımı kırdı. Gerçekten başarılı polisiye türünde (Agatha Christie, Edgar Allan Poe, Arthur Conan Doyle kitapları dışında) bir kitap olabileceğini gördüm.
Benim için polisiye kitaplarda görmek istediğim ilk şeylerden biri belli suçlular olması. Araştırdıkça ortaya çıkan bu suçlulardan birisinin gerçek suçlu olması. Kitabın başında hiç var olmayan bir karakterin suçlu olmasını hiç sevmiyorum. En başından bir okuyucu olarak olayları çözmeye çalışırken hiç bilmediğimiz birinin suçlu olmasını çok ama çok saçma buluyorum. Bu seriyi sevmemin en büyük nedeni de bu şekilde olmamasıydı.
Bana göre olay örgüsünü sürükleyici ve merak uyandırıcı bir şekilde kurulmuştu. Hikâyenin büyük bir kısmı Pippa’nın yaptığı röportajlar, günlük notlar ve ipuçlarından oluşuyordu. Bu okurken en keyif aldığım kısımlardandı. Gerçekçi olmak gerekirse kurgu, özellikle genç bir karakterin bu denli karmaşık bir davayı bu kadar etkili şekilde çözmesi açısından gerçekçilikten uzaktı. Ama sonuç olarak yüksek tempolu ve akıcı bir serinin ilk kitabıydı.
Tüm seriyi okumuş olarak ilk kitabı olan İyi Bir Kızın Cinayet Rehberi’ni çok sevdim. Başarılı bir polisiye ve gençlik kitabıydı. Serinin diğer kitaplarına (özellikle de son kitabına) kıyasla çok beğendim.
·
103 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.