Bazı kitapları özellikle kadınlar yazmalı diyorum. Mesela çocukların yer aldığı, kadınlara yönelik yanlış bir algının doğrusunun anlatıldığı ve böyle içten şefkat içeren kitapların... Okuduğum kitabı bir adam yazmış olsaydı belki de bu kadar etkilenmezdim ama kadınlar her daim olaylara biz erkeklerden daha farklı, daha duygusal bakar. Ben severim bu özelliklerini. Keşke dünyadaki herkes öyle olabilse derim hatta.
Redife'ye Güzelleme adlı öyküde her ne kadar bir kız çocuğu anlatılmış olsa da beni de çocukluğuma götürdü. Çocukluğumdaki utangaçlığı, anlamsız anlamsız attığım bakışları ve sevinçlerimi bir bir hatırlattı. Özellikle bir şey vardı ki bu öyküde beni derinden etkiledi. Benim babam da ben henüz 13 yaşında iken göçüp gitti ve onun simasını umduğumdan daha çabuk unuttum. Bu cümleyi alıntılamıştım zaten ve beni yaklaşık beş dakika uzaklara sürükledi...
Her yönüyle mükemmel bir eser olduğunu düşünüyorum.
Ayrıca Füruzan'ı araştırdığımda kendisinin geçen sene vefat ettiğini gördüm. Tuhaftır bu da beni çok üzdü. Kitaplığımda en az üç yıldır duran bu kitabı henüz okuyorum ve bir yıl ile yazarının öldüğünü görüyorum... 11 Şubat vefatının 1. yıl dönümü idi. Huzur içinde uyusun, keşke seni daha önce tanısaydım be Füruzan'ım :')
·
137 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.