Spoiler!1000Kitap
.
.
.
.
.
_________
Kitap öyle bir başlıyor ki, birinci kitabın sonunu aratmıyor. Belki de bir lanet denilebilecek bir şey bitiyor. Peki, neden? Sevgi sayesinde…
Kalp Çamaşırhane'sinden sonra Kalp Fotoğrafçısı, bu sefer en mutlu olduğunuz anları zamanı fark etmeksizin size kareler halinde gösteriyor. Kendinizin bile fark etmediği o mutlu anları gösteriyor size. Tabii mutluluk varsa, mutsuzluk diye bir şey de vardır. Ve kamera aynı anda bu ikisini de çekiyor. Ancak müşterilere sadece mutlu olan kareleri veriyor. Ve sadece vermesi yetmiyor. Müşterilerin kendi istekleri de önemli bu durumda. İsterseniz fotoğrafa bakıyorsunuz, isterseniz de bırakıp gidebiliyorsunuz.
Bu da bana hayatın bizim için açtığı kapılar gibi hissettirdi. Kapıyı aralayıp bakmak size kalmış. Belki de hayatınız değişecek, belki de ölmek isterken bir fotoğraf karesine tutunacaksınız. İşin gerçeği, makine sihir yapmıyor. Siz mutlu olasınız diye fotoğraf üzerinde oynama yapmıyor. Bu da onu ilginç kılıyor bence. Çünkü mutluluk o kadar zor ve ulaşılmaz bir şey değil. Beklemek bile gerekmiyor, çünkü zaten içimizde. Sadece değerini bilip onu korumalıyız.
Fotoğraf çekilmeden önce size seçenek sunuyorlar. İsterseniz geçmiş zaman, isterseniz gelecek.
Fotoğraf çekilmeden önce mektup yazıyorsunuz. Peki, neden?
Kalplerimizde yatan gerçeği fotoğrafta görmeden önce bizim fark etmemizi sağlaması gibi bir şey. Gün içinde çok az kendimizi düşünecek vaktimiz olduğu için ve duygular da fiziksel olmadığı için onları fark etmemizi sağlayan kısa bir an; kendimize mektup yazmak. Bu mektubu, size bir yıl sonra gönderilmesi için bir posta kutusuna atıyorsunuz. Daha sonra fotoğraf çekiliyor ve odayı sıcacık bir bahar havası sarıyor, çiçeklerin kokusu yayılıyor. Bu çiçekler fiziksel olarak da görülüyor. Mavi renkli yapraklar etrafta sanki dans ediyor.
Peki, neden mavi?
Kalbimizin özünün pamuk olduğu söyleniyor. Ve eğer bu pamuk darbe alırsa morarır. Mutluluk fotoğrafı ise kalbi ağrıtan anıları örtmek ve yaranın morluğunu hafifletmek için çabalıyor. Bu durumda kalbimizin rengi maviye döner. Çiçek yaprakları ise kalpteki morluğu hafifletmek amacıyla göğe yükseldiği için gökyüzünü mavi yaparmış. Yapraklar ise sadece müşterinin mutluluğu dilendiğinde ortaya çıkmarmış. Bu da onları sihirli ve özel hissettiriyor.
Sonrası ise size kalmış.
Kitabın karakterlerine girmem, bir 4 sayfa daha demek, çünkü her biri çok anlamlıydı.(ama bir karakter vardı ki kendimi gördüm resmen çok kaygılı ama aslında kaygısız ve hayali ise her şeye rağmen kelebek olmak)
Genel olarak bu kitabın kattıklarına gelirsek, bana o kadar sıcak ve akıcı hissettirdi ki, bazen sindirmem gerekiyordu ve bazen de meraktan çatlıyordum. Ama bana kazandırdığı özellik, yüzümde bir gülümseme oldu. Ki zaten gülümsemeler çok değerli olduğu için bu kitap çok özeldi benim için.
Geleceği gördüğümüzde, devam etmek mi isteriz yoksa sonumuz bu olacaksa devam etmeyelim mi deriz diye düşündüm kitap boyunca.
Umudu beklemek mi lazım?
Karakterler hep bir çıkmazın içindeyken bir anda ve belki de tesadüfen buluyorlar Kalp Fotoğrafçısı’nı. Yani aslında beklemek değil, ona ihtiyacımızın olması lazımmış. Ve insanlar bu fırsata tutunmayı seçiyorlar. Gördükleri fotoğrafla da yaşamlarına sahip çıkıyorlar. Bazen yorgun düştüğümüz bir anda gözlerimiz kapanabiliyor. Kendimizi görmüyoruz. Lakin derler ki kendini tanımanın en iyi yolu kendimize dışarıdan bakmakmış. Peki, nasıl bakacağız? Sanırım Kalp Fotoğrafçısı bu durumda devreye giriyor. Mutlu olduğumuzu fark etmediğimiz bir anda bize mutluluğumuzu gösteriyor, neden böyle oldu diye sorgularken de bizim nasıl böyle olduğumuzu sorgulamamıza yardım ediyor.
Her yere lazım aslında Kalp Fotoğrafçısı. Ama herkese gözükmeyen bir yerlerde, sadece ihtiyacı olanın bulduğu bir yerlerde olması lazım. Belki de hayatımızdadır. Bir insan kılığında bile olabilir; bizi gülümseten bir insan kılığında...
Kitap çok güzeldi. Bir şans verin derim.
·
289 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.