Nakano Eskici Dükkanı'na bayılmamıştım. Ama yine de Hiromi Kawakami'nin bu kitabını görünce ( Dünyalılar'da olduğu gibi) almadan, eve gelince okumadan duramadım. Kawakami'nin otantik bir tarzı var. Sanki bir arkadaşım bana güvenmiş, özel hayatını, sırlarını anlatmış, böylece aramızda bir duygudaşlık, özel bir ilişki gelişmiş ve onun yaptığına, söylediğine artık duyarsız kalamazmışım gibi bir tarzı var.
37 yaşındaki Tsukiko bir gün tesadüfen lisedeki Japonca öğretmeni ile karşılaşır. Artık yaşlı bir adam olan Sensei ile ilk önce birlikte içmek ve yemek üzerinden bir ilişki kurarlar. Japon mutfağına özgü yemeklerin detaylı tasvirleri, karakterler arasındaki duygusal bağın gelişimini gösterir. Yiyecekler, sadece bir öğün değil, anıların, var olan ilişkinin ve ruhsal durumların simgesi olarak kullanılır. Uzun süre açıkça itiraf edilmese de her iki taraf birbirine aşık olur. Çok hassas, kırılgan ve hüzünlü bir aşk anlatılır. Sensei yaşlıdır ve yakında öleceği bilgisi yoğun bir hüzün duygusunu öne çıkarır.
Tsukiko, sosyal ilişkilerde zorlanan, duygusal olarak mesafeli bir karakterdir, olgunlaşmamış biri gibi görünür ancak derin bir boşluk hissini bastırmaya çalışmaktadır.
Sensei ise yaşından dolay sakin,olgun ve eski moda karakterdir, geçmişe duyduğu özlem ve pişmanlıkları olan melankolik biridir. Bu ilişki, yaş farkına rağmen birbirlerini tamamlayan iki yalnız ruhun hikayesidir. Roman, bu yönüyle klasik Japon edebiyatında sık gördüğüm yaşlı erkeklerin genç kadınlara olan aşkının anlatıldığı " gecikmiş aşk" metinlerini andırdı.
Basit bir aşk hikayesi gibi görünse de, minimalist dilin etkisiyle yalnızlık, yaşlanma, pişmanlık ve aşkın farklı biçimlerini anlatan etkileyici, zarif bir metin olarak aklımda kalacak.
·
403 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.