Aradan neredeyse 10 yıl geçince ve o arada okumayı da baya sallamışken, olaylı bir ergenlik de beraberinde gelince haliyle bazı şeyleri unutuyorsunuz. Yeniden okumaya, eski en sevdiğimle başlamaya karar vermiştim ve şimdi aklıselim kafayla buna da bir inceleme bırakmak istedim (bu arada sanırım 2. Kitabı unutmuşum bundan sonra ona yazacağım)
Kitap, serideki diğer ikisi gibi yine anlatımı, kurgusal ilerleyişi, aşka ve insanlığa bakışı, finaldeki şaşırtması ve duygulandırması gibi sebeplerden tam not, evet. Ama diğerlerinin aksine 9 puan vermemin 2 sebebi şu,
Serinin ilk kitabı, başlangıcı biraz boş/yeni okumaya başladıysanız otomatik sarıyor ama yaşı ilerleyen veya güzel kitaplardan geçmiş birisi için biraz fazla beceriksiz hissettiriyor, ancak bu anlatımı ilk 3 bölümü aştıktan sonra toparladığı için rahat bir nefes aldırıyor ve sizi kurgunun göbeğinde harika bir keşfe bırakıyordu. Bu başlangıç eksisine rağmen kalan her noktada duygusal içerik ve bunun derin işlenişi konusunda serideki kalan kitapların neredeyse tamamından daha üst düzey oluşu ve kurgunun HARİKA bir mantıkla bağlanması dizi tepelerde hissettiren bi tatminle kitaba veda ettiriyordu.
2. Kitapta, bu anlatım giriş sorunu da yoktu, belki sadece ilk bölümde şu ritüel kısmı biraz cringe denebilirdi, onu da belki az kişi cringe bulmuştur. Ve final, sizi tüm hayatını iyi bildiğiniz eski bir dosta veda eder gibi hissettirmişti.
Gel gelelim buna.. İlk problemi şu, ilk yarım harika bir akıcılıkta. Hatta diğer iki kitabın size tam veremediği girişle beraber kitaba dalma hissini vermiş. Ancak 3. çeyrek çok sıktı ya, ama göreceli bir düşünce olabilir yani ben sıktığını düşünüyorum verilebilecek bir kurgu sizi içine çekecek bir konu vesaire yoktu çünkü ve düz bir aşk/arabulma romanı okur gibi hissettiriyor. Yani, rastgele bir kitap okusam sıkıcı bulmam ama TANRIÇA serisi okurken bu ekstrem normal olay gelişim sahnesi sıkıcı oluyor işte. Umarım anlatabilmişimdir. Ha, normal dünyada geçen bir hikaye için gayet makul ve kabul edilebilir bu arada. Çiftin üzerinde daha çok durulmuş olması bakımından iyi kabul edilebilir ama orada da duygu işleme zayıftı. Ama maaşlı kitap gurmesi gibi takılmak zorunda mıyım, hayır. Sadece, burayı atlamak istemedim.
2. Ve en büyük sorun, final yine O HİSle duygu yüklenmenize, belki az ağlamanıza sebep olacak kadar tersköşe ve iyi... Ama, kodevasa (!) bir haksızlıkla bittiğini düşünüyorum. müthiş bi finaldi hissinden çok böyle olmamalıydı ya.. Düşüncesiyle son 40 sayfayı okuyorsunuz, son 15 sf filan da sizi kötü karakter bakımından hızlı bi tatmin eder gibi yapıyor ve çiftin sonu hakkında eh iyi peki dedirtiyor ama yok ya... Hani her şeyi geçtim, Vernelle, kızın ailesine ne olacak? Bebek gibi baktığı işyeri...
Caroline'ı ortada bırakmamışlardı, bu hikaye bana çok yarım kalmış bir anı hissi verdi. Hani yaşamamış olmaktan iyidir ama keşke şunlar da olsaydı şunu da yapsaydım yada aniden ayrılmak zorunda olmasaydım dediğiniz planlar ve günler gibi. Zamanı da geri alamazsınız, yarı buruk yarı mutlu bir anı olarak kalır...
Elbette okunmaya değer, ama sadece beni kırdığı için biraz eleştirmek istedim :(
İyi okumalar