Roman hikaye asla sevmem . Okurken çok sıkıldım . Gereksiz ayrıntılar ve saplantılı bir aşk hikayesi .
en az mantık kadar duygulara ve empatiye de çok önem veren ve şiirselliği seven biri olarak gerçekten sıkıldım çoğu satırında, sözde aşk adı altındaki saplantılılık içimi baydı. kitabın adı bile nasıl olacağı hakkında ipucu veriyor zaten. sırf goethe yazdığı için, bir de hakkındaki söylentiler sebebiyle bu kadar popüler olduğunu düşünüyorum. burada hakkında ilk yazılanlardan biri bile "okuyanlar hep intihar etmiş, bu yüzden çok merak ediyorum" minvalinde. yasaklı kitap tanımı da cabası. haliyle ilgi çekiciliğini hep koruyor. melankoliden beslenen, bile bile lades olayını seven biriyseniz ya da yakın zamanda platonik bir aşk yaşadıysanız empati kurarak çok etkilenmeniz daha olası.
faust gibi muhteşem bir eseri yazan da goethe, bunu yazan da. insan hayret ediyor..
insanı platonik aşktan soğutan, çok saçma bir şey olduğuna ayıltan, büyümesi gerektiğini hatırlatan kitap. bu açıdan faideli denilebilir ne kadar iç bayıcı olsa da.
hayat kısa. umurunda olmadığın birini çaresizce beklemek için, o hayatına devam ederken acıdan kahrolmak için çok kısa. tamam, sevmek çok güzel ama karşılıklı olduğunda geçerli bu. tek taraflı olanı takıntıdır ve altında umutsuzluk, çaresizlik, değersizlik hissi gibi hastalıklı şeylerle çocukluk travmalarını barındırır. şahsen -kendimi geçtim artık böyle şeylere düşmem de- en çok endişe ettiğim şeylerden biri büyüdüklerinde -yani çok değil 5-6 sene sonra- çocuklarımın böyle şeyler yaşamalarıdır. zararı var, faydası yok platonik aşkın. hayat kaydırır yani o derece.
aşk dediğin severek sevişerek olur. ne o öyle kendi kendine acı çekmeler, triplere girmeler werther boyun devrilmesin. bir de kadın nişanlı üstelik. öylelerinin yanında misafir mi olunur? neden derhal sktir olup gitmezsin oralardan, başka kız mı kalmadı allahın cezası?
yaşasın dümdüz mantık valla bak. platonik aşkın mantıklı hiçbir yanı yok. duygusuz odun demeden önce bir düşünün, hak vereceksiniz.