Prof. Dr. Sevil Atasoy, 17 yaşımdan beri tanıdığım ve çok severek takip ettiğim bir bilim insanı. Kanıt dizisini kaç kere izlediğimi hatırlamıyorum. Okan Bayülgen ile beraber hazırlayıp sundukları Muhabbet Kralı programını aynı şevkle takip ettim.
Adlî bilimlere, polisiyeye olan ilgim Sevil Atasoy'la başladı diyebilirim. Onun yazdığı bir eseri okumak da bu zamanlara kaldı.
Kitapta dünyanın çesitli ülkelerinden birçok seri cinayet vakasi anlatılıyor. Bu vakalardan kimi oldukça popüler kimisi de hiç duymadığımız, yalnızca yaşandığı ülkenin ulusal basınına yansıyan olaylar.
Benim bu kitapta en çok ilgimi çeken vakalar ise
Japonya'da yaşanmış olanlar.
Japonya'daki olayların çoğu "hikikomori" denilen ve ömürlerini yapayalnız geçiren insanlar üzerinden anlatılmış.
Bunlar odalarından hemen hemen hiç çıkmadan, aileleri de dahil hiç kimseyle temas etmeden yaşayan insanlar. Bu yalnızlık zamanla öyle bir hâle geliyor ki kişi internet üzerinden kandırdığı genç kızları küçük parçalara ayırıp kutularda saklayacak kıvama geliyor.
Vakalar dışında Japon hükûmetinin bu konuda aldığı önlemler de anlatılmakta.
Kitapta dikkatimi çeken diğer bir husus da yalnızlığın dünyada giderek bir salgın hâline gelmesi. Bizlere yıllardır yalnızlığı cilalayıp yalnız kalabilmenin bir meziyet olduğu yalanını yutturdular, birey olmak diye bir saçmalığı tekrarlayıp durdular. Böylelikle 1+1'lik kümesvâri evlerde yapayalnız yaşayan, çalışan köleler yaratmayı amaçladılar.
Bunu büyük oranda başardılar da. Sevgiyi, mutluluğu, başarıyı, acıyı hatta bir ekmeği bölüşmeyi bilmeyen robotlar hâline geldik.
Bizleri bu hâle getirenler bu kez de yarattıkları sorunlara çözüm bulmak için yalnızlık bakanlığı filan kurmuşlar.
Yarınlarda köle olmamak dileğiyle…
·
36 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.