"Sevmek için güzele mi bakmalı?
Çirkin bir tende güzel bir ruh insanı bağlayamaz mı?"
Victor Hugonun Notre-Dame’ın Kamburu romanında Quasimodo zahirən çirkin, lakin daxilən saf və mərhəmətli bir obrazdır. Onun sevgisi safdır, amma qarşılıqsızdır-dəyər görmür. Bu misralar Quasimodonun faciəsini tam təsvir edir.
Victor Hugonun Notre-Dame'ın Kamburu təkcə bir faciə və sevgi hekayəsi deyil, həm də zamanın, cəmiyyətin və fərdin varoluş savaşının rəmzidir. Bu roman insan və mühit arasındakı dialektik mübarizəni təsvir edir: Quasimodo cəmiyyətin qırağa atdığı, amma daxili aləmi ilə əzəmət qazanmış bir obrazdır. O, fiziki çirkinliyi ilə qəlbinin saflığı arasında sıxışıb qalmış bir varlıqdır. Əslində, Hugo burada gözəlliyin nisbi anlayışını sorğulayır—əsas olan, insanın görünüşü, yoxsa mənəviyyatıdır?
Esmeralda sevgiyə, azadlığa can atan bir ruhdur, lakin o da zamanın qəddar normalarının qurbanına çevrilir.
Bu roman cəmiyyətin zahiri gözəlliyi üstün tutmasını tənqid edir. Hugo göstərir ki, insan taleyi, onun qəlbi, arzuları və əzabları həmişə səssizcə bir strukturun divarları arasında itib gedir. O zaman, biz öz həyatımızın Notre-Dame-ı ola bilərikmi? Yoxsa zamanın axını bizi də unudulmuş talelərə çevirəcək?
·
30 Gösterim
Yorumlar
Yorum yapabilmeniz için giriş yapmanız gerekmektedir.