19. yy başlarında Paris şehir planlamacıları Notre Dame Katedrali'nin bakımsızlığından ötürü katedrali yıktırmak istemişlerdir..
Yazarın bu romanı yazarak Notre-Dame Kadetrali'nin korunmasına dikkat çekmeyi amaçlayıp başarılı olduğunu biliyor muydunuz?
Hugo’nun yazdığı her şey o kadar canlı ki; taşların soğukluğunu, çanların sesini, hatta havadaki o eski zaman kokusunu bile hissedebiliyorsun.
Kitapta ki karakterlerin kaderlerinin bir tragedyaya doğru gittiğini içinde hissettiren bir roman.
Kitapta beni en çok yoran belki yanlış zamanda okuduğum için olabilir aşırı betimleme.Sanki Hugo, “Dur, burayı bir gör, hisset” diyor. Okurken hem hüzün, hem heyecan, hem de bir sürü soru var aklımda. Sanırım bu roman, beni hem içine çeken hem de düşündüren bir yolculuk oldu.Eğer sabırla okursanız, Paris’in sokaklarında dolaştığınızı, çanların sesini duyduğunuzu ve karakterlerin duygularını iliklerinize kadar hissettiğinizi fark edersiniz. Kitap bittiğinde, hem hüzünlendim hem de etkilendim. İnsanların dış görünüşe ne kadar takıldığını, aşkın bazen ne kadar yıkıcı olabileceğini düşündüm. Notre-Dame ise aklımda bir sembol olarak kaldı; hem güzel, hem yalnız. Bu romanı okumak, bir yandan ağır geldi, çünkü çok detay var, ama bir yandan da her sayfada başka bir şey keşfettim. Kafanızın aşırı detay kaldırabilecek rahat olduğu bir zamanda okumanızı tavsiye ederim
Güncelleme
Kitabın bir yerinde Müslümanların bebek yediği ile ilgili bir bölüm geçiyordu ve yanlış çeviri olabilir mi diye editörle iletişime geçtik Fransızca kısmını attı 'mahométans bu muhammedilik yani Müslüman olarak geçiyor'. Bu konuyu iyice araştıracağım inşallah.. Maalesef bu yalan satırlar çokça üzücü !!!
·
117 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.