Müptezeller, hayatın sert gerçeklerini tokat gibi yüzümüze vuran bir eser. Gördüğümüzü sandığımız dünyanın arka sokaklarında, hiç bilmediğimiz, duymadığımız nice olaylar, nice insanlar var! Kitap, bu çıplak gerçekleri gözler önüne sererken argonun, madde kullanımının ve şiddetin sınırlarını zorluyor.
Bu tür eserleri okuyunca "Gençler merak eder, maddeyi dener, bağımlı olurlar!" diye feveran eden zihniyetin sığlığını sıkça görüyorum. Oysa Müptezeller, tam tersine, "Bütün bunların içine neden düşmemeliyiz?" sorusunun en sert ve çarpıcı yanıtını veriyor. Akıl hastanesinden cezaevine, cinayetten intihara kadar bağımlılığın insana ne tür bedeller ödettiğini gösteriyor. Bunca gerçeğe rağmen hâlâ özenen varsa, o zaten kaçınılmaz sona mahkûmdur.
Akıcılığı tartışılmaz. Yüz sayfa daha olsa aynı hızla okurdum. Fakat anlatım tarzında eksik bulduğum nokta, yazarın olayları soluk soluğa aktarması. Sanki biri peşinden koşuyormuş gibi yazılmış; düşünceler, olaylar, trajediler ardı ardına sıralanıyor ve hepsi iki yüz sayfanın içine sıkıştırılmış. Oysa keşke yavaşça içine çekilip ağır ağır bırakılan bir duman gibi işleseydi her şeyi. Ama Emrah Serbes, sabırsız bir tiryakinin telaşıyla derin bir nefes çekip dumanı hızla üflüyor, hatta yutuyor.
Eğer dünya gerçeklerinin ağırlığı altında ezilen, melankoli ve umutsuzlukla baş edemeyen biriyseniz bu kitabı tavsiye etmem. Fakat unutmayın, acı bu dünyanın en büyük gerçeği.
·
57 Gösterim
Yorumlar
Yorum yapabilmeniz için giriş yapmanız gerekmektedir.