Fahrettin Bey ve ailesinin Niğde’den İstanbul’a göçü, sadece mekânsal bir değişim değil; bir kimlik kaybı, bir geçmişin gölgesinde kalış, bir yabancılaşma hikâyesi... Ancak bu göç sadece insanların değil, anıların, hayaletlerin ve unutulmuş seslerin de göçü. Koca köşkün kuytularında yankılanan ayak sesleri, geçmişin hiç dinmeyen fısıltıları, belirsiz ama ürpertici bir huzursuzluk…
Eriş, ustalıkla kurduğu nostaljik atmosferle, 60’ların İstanbul’una bizi otobüsün camından bakıyormuşçasına götürüyor. Fakat bu yolculukta yolun sonu sadece yeni bir hayat değil, belki de asla alışamayacakları bir dünya.
Bu roman, sadece bir göç hikâyesi değil; tarihin arkasına sakladığı, halının altına süpürdüğü, unutmaya meyilli olduğumuz öbürkülerin hikâyesi. Ve en sarsıcısı, o öbürküler belki de sandığımız kadar bizden uzak değil.
·
25 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.