Öncelikle ben uzun zamandır oku oku oku denilen bir kitabı ancak kendimi iyi hissetmeye başladığım bir zamanda okumaya karar verdim o da Gece yarısı kütüphanesi oldu.
Kitap dili öyle çok çarpıcı, altı çizilecek, çok cümle vardı aşııırıııı edebi eser diye övmeyeceğim. Kitabın anlatımı ve akışı çok samimiydi. Düşünmeye sevk eden her kitabı çok seviyorum ben.
Benim pişmanlıklar kitabımı yapmam için beni teşvik etti en azından. Evet hayatlarımızda zorluklar var. Evet ne yapacağımızı bilmiyoruz. Ama bu hayat bizim ve biz bu hayatla mutlu olmayı öğrenmek zorundayız. Paralel evrende ki bende umarım mutludur ben oraya o buraya gelmek için çabalamıyordur.
Ama bu kitaptan sonra oturup uzun uzun düşüneceğim bir kaç konu var;
1 - Ben hayatımı benim için mi yoksa başkaları için mi yaşadım? Yaşamak istiyorum?
2 - Bu hayatımda pişmanlıklar kitabımda ki çoğu pişmanlık bana mı ait yoksa ben aitmiş gibi mi hissediyorum?
3 - Gerçekten bana verilen bu hayatta mutlu olmayı ya da sevmediğim şeyleri değiştirebilme gücünün aslında kendimde olduğunu neden anlayamıyorum?
Konu böyleceee uzayıp gidecek. Genel olarak yazımı beğendim. Yazarın sempatik dilini sevdim.
Şimdiden iyi okumalar arkadaşlar.
·
25 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.