Sefil bir adamdı jan Valjan ama ruhu hep zengindi...
Fırından çaldığı bir ekmeğin bedeli 19 yıl hapis ve bir kürek mahkumu kimliğine çarpılmış olmak...
Kara bir kimlik; sefil bir ömrün cezasıydı , ruhun bataklığıydı...
Oysaki ona çizilen profil müstahak değildi hiçbir zaman .
Aksi yönde yol vermezdi kendisi için yaşamayı bırakıp küçük Tarla kuşu Kozet için yaşamayı bilmişti.
Dün, bugün, yarın gizlendi tayin etti kendini teslim olarak.
Körpe genç bir kız ve kalbiyle onu sımsıkı sarılıp sarmalayıp koruyan bir baba olmuştu jan valjan o kıza.
Ve bir gün o gün;
Yıldızlar gökyüzündeki tavana asılırlar umuttur çünkü.
Işıktır, nefestir...
Yıldızsız bir gece inmişti yeryüzüne. Karanlıklar içinde kanatlarını germiş bir meleğin onun ruhunu alıp götürmek üzere... Babasının gözünü yumduğu günün gecesi, kızının göğsündeki kitlenin oluştuğu gecesi...
Kızı dik tutan babasınn var oluşuydu...
Babayı irade ve güç ayakta tutmuşken kızının sevgisi yaşantısına pul serpmişti.
Sevgi iyileştirir iyileştirdi hep...
Ve o kız ;
Babasını evinden uğuraladı ama bir ömür yüreğinde taşıyarak. Kızlar babalarını ruhundan öperler uğurlaması yoktur o kalplerde.
...
·
68 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.