Kitabı okumaya başlayınca ne olduğunu pek anlamayabilirsiniz ama birkaç sayfa okuduktan sonra her şey yerli yerine oturuyor. Heyecanla sayfaları çevireceksiniz ve bu heyecan hiç bitmeyecek son sayfaya kadar. Charlie, zeka olarak geri olduğu zamanlarda çok daha mutlu çünkü farkında değil. Ameliyattan sonra farkına vardığı ve hatırladığı şeylerden dolayı üzülüyor ve sizi de üzüyor. Her şey toz pembe görünürken yaşamanın acımasızlığını fark ediyor. Her zaman kullandığımız "Cahillik mutluluktur." cümlesi aslında doğruymuş, kitabı okurken anladım. Charlie, kısa bir süre de olsa dahi olabildi ve bunun tadını çıkardı. Sonrası onu yıprattı ama en azından bu şans ona verilmiş oldu. Kitabın sonu beni çok üzdü.. Charlie'nin Algernon'u hiç unutmayacağına eminim. Nasıl unutsun ki? Algernon'a ÇiçeklerDaniel Keyes