"Soluksuz okunan elinizden düşüremeyeceğiniz bir kitap" klişesinin anlamını bir kitap ancak bu kadar iyi verebilir.
Ne denebilir ki? Nermin Yıldırım'ın akıl almaz güzellikteki tasvirleri, benzetmeleri, olay örgüsü, akıcılığı, yakın tarihi dönemleri de yansıtan enfes kurgusu ile bittiğine üzüldüğüm 5. kitabı. Diğerleri gibi etkisi bir süre devam edecek şüphesiz.
O kadar çok şey var ki alıntı yazmak istediğim. İkisini seçeceğim.
"Zira birbirinden çok farklı görünen hayatlar bile aslında bir yerde hep aynıdır. Başkalarınca tutulmuş günlükler, yazılmış mektuplar, okuyana hep bu hakikati anlatır; önündeki karanlığa cılız da olsa tanıdık bir ışık huzmesi bırakır."
"Üzülme ve bil ki dünya dediğin lüzumsuz bahçe, bazen her yer, bazen tek bir yer, bazen de hiçbir yerdir. İnsan dediğin kötü bir tohum, bazen her şey, bazen tek bir şey, bazen de hiçbir şeydir. Ama tuhaf olan bu değildir Behiye. Bu işteki asıl acayiplik, öyle ya da böyle oluşunun aslında hiç fark etmeyişidir. Ve işte tam da fark etmediğini fark ettiğin o nefti anda, alemin ritmi bozulur, içi boşalır, bir güvercinin karda bıraktığı ayak izlerine dönersin. Sonra azıcık kar yağar, silinirsin. Böyledir.
Yani bütün uzun hikayeler bu kadarcıktır aslında. Ne kadar uzun başlarsan başla, sonunda hep kısacık bitersin. Bir rüyadan öbürüne devrilirken birdenbire nefesin kesiliverir. Ne bahçe kalır geriye ne çiçek ne de tohum. Bitersin."
·
46 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.