Mendillerinizi hazırlayın...
İçimi böylesine sızlatan bir kitap okumadım hiç!
Flowers for Algernon (Algernon’a Çiçekler), Daniel Keyes tarafından yazılmış ve ilk kez 1966 yılında yayımlanan derin, duygusal bir romandır. Hikâye, Charlie Gordon adlı, zihinsel engelli bir adamın, deneysel bir cerrahi işlemle zekâsının artırılmasını konu alır. Başlangıçta, 32 yaşındaki Charlie, temizlikçi olarak çalışmakta ve zihinsel engelliler için sınıflara katılmaktadır. Charlie, zekâsını artırma arzusu ile bu ameliyata katılmaya karar verir. Daha önce fare üzerine test edilen bu operasyon, Charlie’nin zekâ seviyesini dramatik bir şekilde yükseltir ve hayatını tamamen farklı bir şekilde görmesini sağlar.
Roman, Charlie’nin gelişen zekâsı ile birlikte değişen düşünce süreçlerini yansıtan raporlar aracılığıyla anlatılır. Başlangıçta Charlie’nin dilindeki sade, yanlış gramer ve dağınık ifadeler, onun sınırlı zekâsını ve yaşamına dair farkındalığının düşük olduğunu gösterir. Ancak ameliyat sonrası, Charlie’nin zekâ seviyesi hızla artarken, yazılı anlatımı da giderek daha açık ve sofistike hale gelir, tıpkı düşünce yapısının evrilmesi gibi.
Ancak, zekâsının artmasıyla birlikte Charlie, duygusal ve sosyal ilişkilerde karmaşalar yaşamaya başlar. Artık çevresindeki insanlar ona "normal" gözle bakarken, Charlie, insanları sıradanlaştırmaya ve onlardan uzaklaşmaya başlar. Bu dönüşüm, onun yalnızlığını derinleştirir ve ilişkilerini zedeler. Hem Charlie hem de çevresi, bu hızlı değişime tahammül edemez. Charlie, "Eğer normal insanlar gibi yaşayamayacaksam, henüz dünyaya gelmemiş insanların hayatına bir şey katabilmek, binlerce kez normal bir hayat yaşamış gibi hissettirir," diyerek dünyadan çekilir.
Deneysel bir operasyon sonucu düşük IQ'lu Charlie’nin olağanüstü bir zekâya dönüşümünü kendi raporlarından okuyarak takip ediyoruz. Kitaba ilk başladığımda, “Acaba yazım hataları mı var?” diye düşündüm. Sonra fark ettim ki bu, Charlie’nin dünyasını birebir hissettiren güçlü bir anlatım tekniği. Bir baktım ki, küçük Charlie’yi bağrıma basmış, ona kucak açmışım…
Sevgisiz bir çocukluk geçiren, itilip kakılan, yanlış anlaşılan bir Charlie…
Annesi tarafından eğitimsiz olduğu için şiddet gören, misafir geldiğinde odaya kilitlenen, yeni doğan kız kardeşine zarar vereceği düşünüldüğü için evden gönderilen bir çocuk. Ağlayınca altını ıslattığında bile dayak yiyen bir Charlie…
Sokakta "deli" diye dalga geçilen, itilip kakılan, çelme takılan bir can…
Ancak Charlie, bilginin gerçek anlamını keşfettikçe, kitapları bir sünger gibi içine çekerek asıl hakikati anlamaya başlıyor. Eskiden hayranlıkla baktığı üniversite öğrencileri, profesörler artık ona sıradan geliyor. Çevresindekiler, Charlie’nin yanında kendilerini aptal gibi hissettiklerini söylüyorlar. Ne Charlie ne de çevresi bu değişime ayak uydurabiliyor…
Ve sonunda, Charlie “Eğer normal insanlar gibi yaşayamayacaksam, henüz doğmamış insanların hayatına bir şey katabilmek beni binlerce kez normal bir hayat yaşamış gibi hissettirir.” diyerek dünyadan çekip gidiyor…
·
22 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.