Milyarlarca karakteri ve milyarlarca hikâyesi olan bir roman düşünün. İçerisinde her şey olan, her şey. Böyle bir romanı sadece yaratıcı yazabilirdi ve yazdı da; adı dünya. Bunca şeye rağmen Âdem, bunca acıya rağmen yine olsa yine yerdin o elmayı. Yememek hiçbir zaman seçenek olmadı, artık biliyorum. Üzülme Âdem, tüm hikâyeyi başlatan o ısırık kaçınılmazdı. İyiliği ve güzelliği anlatması için birinin düşmesi gerekiyordu, sen düştün. Artık anlıyorum…
Mavilere ithafen…
3 Yorum
Lütfen giriş yapınız.
Bak Adem, cennetten kovulduğunda bile yanlız bırakmamıştı seni. Tüm dünyayı doğurup büyüten Havvalara itafen!!!