Söz söylemek mecburiyetinden...
"Yıldızlara Değen Rüzgar"ı elime aldığımda bahar yeni yeni gelmeye başlamıştı. Hayatımdan memnundum; ülkemde savaş yoktu, açlık ve kıtlık yoktu. İçim kıpır kıpırdı. Böyle bir günde kütüphaneye gittim, raflar arasında saatlerce dolaştım. Sonunda bu kitabı seçtim ve okumaya başladım.
Ama kitap bittiğinde... İçimde tarif edemediğim duygular vardı. Sanki o bahar günü anlamını yitirmişti. Dışarıdaki doğa uyanışını kutlarken ben, insanlığımı ve insanlığımızı sorguluyordum. Fark ettim ki insan aynı insan; kötülük, aynı kötülük; acı, her çağda aynı acıydı. Koreli mahkumların savaşın gölgesinde yaşadığı zulmü okurken düşündüm: O sırada dışarıda Japon halkı da savaşın acısını yaşamıyor muydu? Hapishanede olanlara üzülürken, Ateşböceklerinin Mezarı filminde anlatılanları düşündüm. O filmde de savaşın, sivil Japon halkı—özellikle çocuklar—üzerindeki yıkıcı etkileri anlatılıyordu. Açlık, yalnızlık ve çaresizlik içinde hayatta kalmaya çalışan iki kardeşin hikâyesi hâlâ yüreğimi sızlatır. Aynı acı, farklı taraflarda ama aynı derinlikteydi. Her iki taraf da yaralı değil miydi?
Kitapta geçen bir cümle aklıma kazındı: Her ne kadar birimiz Koreli, birimiz Japon olsak da en azından kitapları severken aynı ırktandık. İşte o an anladım ki, ırkımız, milliyetimiz, dilimiz ne olursa olsun; acı aynı acı, özlem aynı özlem, umut aynı umut. Bir kitabı severken, bir şarkıya hüzünlenirken, bir kayba ağlarken insan olmak yeterliydi. Paylaştığımız hisler bizi birbirimize benzetiyordu.
Öyleyse neden hâlâ var bu kadar kötülük? Neden hâlâ savaşlar, zulümler, acılar bitmiyor? İnsan neden aynı hataları yeniden ve yeniden yapıyor? Baharın tazeliğiyle başlayan yolculuğum, insanlığın değişmeyen yüzünü fark ettiğim bir sorgulamaya dönüştü.
Ama yine de... Belki de kitapları severken aynı ırktan olduğumuzu hatırladıkça, bir gün acının da ortak olduğunu unutmadan, kötülüğü durdurabiliriz diye umut ediyorum.
·
66 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.