Büyük Defter - Kanıt - Üçüncü Yalan
Bu üçleme tam anlamıyla insanın içini kemiren, yer yer tokat gibi çarpan bir metin. 
Agota Kristof ’un dili o kadar sade ve acımasız ki, okurken sanki siz de o savaşın ortasında, o taş gibi gerçekliğin içinde sıkışıp kalıyorsunuz.
İlk kitap, Büyük Defter, ikiz kardeşlerin savaşın ortasında hayatta kalma hikâyesi gibi başlıyor ama aslında çok daha fazlası. Onların yazdığı o defterde hiçbir duyguya yer yok, her şey çıplak bir gerçeklikle anlatılıyor. Tokat mı yediler? “Tokat yedik.” Bitti. Aç mı kaldılar? “Aç kaldık.” Bitti. O kadar keskin bir anlatım var ki, insanın içi ürperiyor.
Sonra Kanıt geliyor ve hikâye dağılıyor. İkizler ayrılıyor ve her şey farklı bir perspektife geçiyor. Kim doğruyu söylüyor, kim yalan söylüyor, ne gerçek, ne kurgu belli değil.
Ama asıl kafa karıştırıcı olan Üçüncü Yalan. Bu kitap, adeta her şeyi ters yüz ediyor. İlk iki kitapta doğru bildiklerin bile sorgulanır hale geliyor. Gerçek diye bir şey var mı gerçekten, yoksa her şey bizim hatırladığımız kadarıyla mı var?
Bence bu üçleme, okuduktan sonra kolay kolay unutamayacağınız türden bir eser. Soğuk, mesafeli ama delici bir anlatımı var. Özellikle savaşın, yoksulluğun ve yalnızlığın insana ne yaptığını görmek istiyorsanız, kesinlikle okunmalı. Ama mutlu son bekleme. Çünkü burada hayat, olduğu gibi, acımasız ve çıplak bir şekilde anlatılıyor.
Bu kitap, savaşın yalnızca cephede değil, insanın zihninde ve kalbinde de nasıl bir yıkım yarattığını acımasız bir sadelikle yüzünüze çarpıyor.
·
1.096 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.