Hepimizin içinde bir Houdini ve bir de hasta var.
Houdini'nin Kutusu, paradoksal bir şekilde hem karamsar hem de aydınlatıcı. Harry Houdini'nin hayatı üzerinden kaçışın hem bir kişinin kimliğini doğrularken hem de ondan uzaklaşırken nasıl işlediğini görmeye başlıyoruz
Phillips’in ana tezi, insanlığımızın, bir şeylerden çıkış yolu bulabilme yeteneğimizle tanımlandığıdır, çünkü bu, bizim insani irademizi, seçim ve karşı seçim yapabilme yeteneğimizi yani kaçma gücümüzü verir. Bu seçme yeteneği sayesinde, isteklerimizi keşfetme gücü geliştiririz ve bu isteklerdeki felç edici çatışma ile karşılaşırız. Kesin istekler arasında seçim yapma zorluğuyla karşılaştığımızda, ikiye ayrılırız. Bir kısmımız Houdini gibidir: Bu seçimi, Tanrı’yı öldürmeye çalışarak ve "isteme"nin putperestliğinin boş ve saf bir inanca dayandığını göstererek çözeriz. İsteklerimizin sonluluğunu fark ettiğimizde, "sadece insan" şüphecileri oluruz, bilmediğimizin dışında bir şey isteme kavramından yoksun, yani şok ve sihir. Diğer bir kısmımız ise hasta gibidir, isteklerimizle kendimizi gizemli hale getirmeye odaklanırız. Anlamadığımız isteklerin peşinden giderek aslında doğru olduğundan emin olduğumuz, ama kesinlikle anlayamadığımız bir şekilde teslim oluruz.
Sonuç olarak, bu ikiliği yaratmakla birlikte, kaçışçılıkla ilgili seçim faktörünü tamamen ortadan kaldırabiliriz, böylece kaçışın amacını baştan geçersiz kılabiliriz. Ancak Phillips, Dickinson'dan alıntı yaparak yazdığı bir epilogda, kaçış ve sınırlama ikiliği yerine cesur bir spekülasyonla ilgili bir yaşam fikrini, her ne kadar basit olsa da, tanımlar. Phillips'in Dickinson'u için kaçış her zaman bir olasılık olarak var olur, kullanılsın ya da kullanılmasın, bu da ona risk özgürlüğüyle bir yaşam sağlar. Bu olasılıkları keşfederek onları onaylamaya ya da geçersiz kılmaya çalışmak yerine, sınırlı nevrozlarımızdan kendimizi özgürleştiririz.
Houdini, saklambaç oynayan kız, Emily Dickinson ve yalnızca aslında istediği şeyden kaçarken yaşayan bir kaçınmacı hasta arasında ilginç paralellikler kuruluyor. Phillips birçok ilginç soru ortaya atıyor (ve bu yüzden değerli bir okuma) ama sona yaklaşıldıkça, sanki bulmacanın çoğu parçası masada, birbirine bağlı olmadan bırakılmış gibi hissediliyor. Houdini’nin Kutusu, tıpkı tüm psikanaliz kitapları gibi zorlayıcı bir okuma olabilir ancak kendini daha iyi anlamak ve kaçışın kaçınılmaz ve gerekli eylemi içinde daha rahat hissetmek için buna değer.
"bir insanın, istediği şeyi bu kadar hevesle istememesi, en hafif tabirle kafa karıştırıcıdır."
Yakında Ayrıntı'dan sizlerle.
·
390 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.