Yaşadığımız zamanla örtüşen, bugünlerle anlam bulan bir oyun okudum. Okumaktan öte yaşadım, yaşıyorum. Eugene Ionesco sanki aramızda gezinerek kaleme almış. Olaylar sakin bir pazar sabahı başlıyor. Kentten bir anda büyük bir gürültü yükseliyor, giderek şiddetlenen gürültünün kaynağının şehirde gezinen gergedanlar olduğu tespit ediliyor. Tuhaf olan, gezinen gergedanların hiçbiri kente dışarıdan gelmiyor. Gergedanlar şehrin içinden çıkıyor, kentte oturan insanlar, halk gergedanlaşıyor. Başlangıçta toplumda ufak bir kriz yaşanıyor. Gergedanlarla karşılaşan insanlar panikliyor. Nereden geliyor bu gergedanlar? Cinsleri ne? Neden buraya geliyorlar? tarzında sorular soruyorlar. Sonra alışmaları ve zihniyetlerine uyum sağlamaları fazla vakit almıyor. Gergedanlara hak bile veriyorlar. Onları anlamaya başlıyorlar. Nihayetinde kentin tamamı bir kişi, -Berenger- hariç gergedana dönüşüyor. “İnsan bu her şeye alışıyor sokakta gergedanların sürü halinde koşturmasına şaşıran bile kalmadı görünce kenara çekiliyor gergedanlar geçince hiçbir şey olmamış gibi gezmeye işlerini yapmaya devam ediyorlar. en akıllıcası da bu.” sözlerine karşı Berenger’in “Ben alışamadım alışamam da! Bedeli çileymiş meğer aslını korumak istemenin. Ehh öyle olsun! Ben de kendimi savunurum. Herkese karşı tek başıma da olsam savunurum. Savunacağım kendimi duydunuz mu, herkese karşı savunacağım! Ben son insanım, sonuna kadar insan kalacağım! Teslim olmuyorum!” sözleri daima zihnimde yankılanacak
·
59 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.