1 Yorum
Lütfen giriş yapınız.
Kimdir Homay? ◉ Umay Ana’nın Işığı
Vaktiyle, geniş bozkırların bir ucunda, göğe dua eden bir ana vardı. Oğlunun beşiği başucunda diz çökmüş, gözleri yaşlıydı. Günlerdir bebeği ateş içindeydi. Ne su çare olmuştu, ne otağdaki otacı. Umutsuzluk, yavaşça yüreğine sinmişti.
O gece yıldızlar her zamankinden parlaktı. Rüzgâr hafifti ama içinden bir ses geçer gibiydi; sanki rüzgâr değil de göğün kendisi fısıldıyordu:
“Dileğini yüreğinden sun.
O seni duyar.”
Ana, ellerini göğe kaldırdı. Gözlerini kapadı, kalbinin derininden gelen bir sesle fısıldadı:
“Ey yüce tin,
Göğün en duru katından gelen,
Umay Ana…
Gel…
Evladımın canına can kat,
Yüzüne renk, gözlerine nur ver…”
O anda otağın içi usulca aydınlandı. Ne bir kandil yanmıştı, ne de bir şimşek düşmüştü. Fakat içeriye bir duruluk, bir huzur doldu. Zaman sanki orada durdu.
Beşiğin üstüne, gökten gelen ince bir ışık dokundu. Ana, derin bir nefes aldı. Kalbi çarptı; ama bu korku değil, sanki süt gibi bir sükûnetti. İçinde bir şeyler değişti, ağlaması durdu.
Çocuk usulca bir ses çıkardı. Göz kapakları gevşedi, yüzüne renk geldi. Sonra gülümsedi.
Ateşi geçmişti. Uykuya daldı; sanki hiç ağlamamış gibiydi.
Ana, gözlerini göğe çevirdi ve fısıldadı:
“Umay Ana geldi… Kut verdi.”
O günden sonra, köyde bir söylence dolanmaya başladı:
“Bir beşik ansızın huzurla dolarsa,
Bil ki orada Umay vardır.”
Kadınlar doğum yaptığında, beşiğin başına dua eder oldular:
“Umay gibi yüce analar çoğalsın,
Evlatlarımız sağ kalsın.”
Çocuk hasta olduğunda “Umay bizi terk etti.” denirdi. Sonra yine göğe bakılır, yine kalpten çağırılırdı. Çünkü Umay, yalnız korumazdı — o huzur getirirdi.
Onun bulunduğu yerde bereket yeşerir, yüreklerde umut uyanırdı.
Umay, bir şekle bürünmezdi. Görünmezdi. Ama hissedilirdi.
Kimi zaman bir ışık, kimi zaman anne sevgisi, kimi zaman sessiz bir koruyuştu.
Kök Tengri’nin yeryüzüne uzanan eli gibiydi.
Bir bebeğin gülümsemesine karışan kutsal bir nefesti.
Ve hâlâ…
Gecenin koynunda bir beşik huzurla dolarsa,
Bir anne içinden sessizce şöyle fısıldar:
“Hoş geldin… Umay.”