hem okuduğum satırları hem kendimi eleştirdiğim bir kitap:
Necip Fazıl'ın öfkesini ve bazı olaylar üzerindeki tepkisini çok rahat bir şekilde gözlemleyebileceğiniz bir eser.
Bir Adam Yaratmak isimli tiyatrosunu o kadar beğenmiştim ki yazarın tiyatro dışındaki eserlerinde nasıl bir üslup kullandığına bakmak için bu kitaba başladım ve sanırım tiyatrolarından devam edeceğim.
"Yol onun, varlık onun, gerisi hep angarya;
Yüzüstü çok süründün, ayağa kalk, Sakarya!.." satırlatılarını okurken hissettiğiniz o coşku dolu sözlerin düz yazıya dökülmüş hali diyebiliriz.
Her ne kadar kitaba hakim olan gençliğe vermeye çalıştığı aksiyonu hissetsem ve ne kadar üstadı seversem seveyim malesef neden bazı okurların negatif değerlendirmelerde bulunduğunu anlamış oldum. Tarihte şişirilmiş sayısız kahramanın ve ideolojinin pek de göründüğü gibi ışıl ışıl olmadığını aslında ışıl ışıl olan şeyin çizikleri kapatmak için üzerine serilmiş bir ambalaj olduğunu gayet güzel anlatmış yazar lakin bazı noktlarda kaynakça eksikliği sırf kendi dünyasında kurduklarını insanlara empoze etmeye çalışıyorMUŞCASINA bir hava oluşturmuş. Bu yorumlara katılır mıyım? Tamamen değil... Yazar bir makale mi ele almış ki kaynakçalarla donatsın diye bekliyoruz diye sormadım da değil fakat eser o kadar iddialı sözlerle dolu ki insan "Bu sözler nereden geliyor kardeşim?" diye sormadan da edemiyor.
Belki farklı birikimler edindikten sonra kitabı ele alsam farklı çıkarımlarda bulunacağım, bu sebepten ilerleyen bir zamanda tekrar gözden geçirebileceğimi düşünüyorum.
selametle :)
·
75 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.