Kod Adı Öfke
Nispeten beynimde hatrı sayılır ve travmatik bir yer kaplayan bir kavrama yazılı metinlerde bir süre maruz kalmak, taşlaşmış kafama bir algı sokabilmeyi başardı. Bazen fazla anlam yüklememek gerekir öfkeye. Bir ruhani sentez olarak (Kierkegaard tabiriyle) yaşayan insan evlatlarının evrimsel bir kalıt olarak vücudunda bulunan default bir özellik olduğunu fark etmek daha geniş bir yol sunuyor. Öfkenin sebeplerini oluşturan unsurlarla da 
Sigmund Freud ağabeyimiz ilgileniyor.
Öfke ile ilgili sorulacak tüm soruların muhatabı öznel kişiliklerdir, öfkenin kolay kolay toplumsal veya bilimsel anlamda sosyolojik bir vakıa olduğunu çok düşünmüyorum. Her zaman bir sivil itaatsizlik, bir direniş hali olarak zuhur etmez pek tabi, bazen öyle bireysel ve anlık bir kayboluş halidir. Yarı ölü bir insan yansıması... Tüm varlığı 'yok'a çeviren ..
Çoğu olumsuzlukların ve bazı iyiliklerin büyük atası. Biberonla atom bombası arasında tarihselliği olan şeydir öfke. Öfke, dünyada haritaları değiştiren.
'Öfkenin doğurduğu şiddetin ilk muhatabı kendimiz oluyoruz çoğu zaman.' (24) Öfkeyle duvarı dizlerimizi yumruklamamız aslında içimizde o öfkeye karşı oluşan pişmanlığın zuhur edişiymiş. Öfkeye sebep olan şey fark etmeksizin öfkenin doğurduğu sonucun suçlusu olarak hep kendimizi düşünürüz.
Beyne nüfuz ettiği anda üzerine düşünülemez bir şeydir. Çoğu zaman mutlak derecede hissedilmez, sadece gücü eline alır ve birkaç dakikalığına/saatliğine başka biri oluruz. Kimisi bu karakter değişimi ile övünür, kimisinde pişmanlık uyandırır.
"Ben"dir öfke. Çocuktur öfke. Hızlıdır öfke. Hastadır Öfke. Kızgınlığı hep bir çırpınışın karşılığıdır. Kızgın olduğu için umursamaz zannedilir. Oysa bir mutluluktan çok daha fazla hayali, çok daha fazla hayal kırıklığı vardır onun. Keşkeleri vardır, özenle birikmiş. Onu besleyip büyüten, serpip serpiştiren gücüne güç katan bu çaresiz, cesaretsiz keşkelerin sahibi olan çocuktur öfke.
Çalıntı olmayan tek damlasıdır kalbin.
Özenti olmayan tek çocuğu ailenin .
Sigmund Freud ağabeyimiz ilgileniyor.
Öfke ile ilgili sorulacak tüm soruların muhatabı öznel kişiliklerdir, öfkenin kolay kolay toplumsal veya bilimsel anlamda sosyolojik bir vakıa olduğunu çok düşünmüyorum. Her zaman bir sivil itaatsizlik, bir direniş hali olarak zuhur etmez pek tabi, bazen öyle bireysel ve anlık bir kayboluş halidir. Yarı ölü bir insan yansıması... Tüm varlığı 'yok'a çeviren ..
Çoğu olumsuzlukların ve bazı iyiliklerin büyük atası. Biberonla atom bombası arasında tarihselliği olan şeydir öfke. Öfke, dünyada haritaları değiştiren.
'Öfkenin doğurduğu şiddetin ilk muhatabı kendimiz oluyoruz çoğu zaman.' (24) Öfkeyle duvarı dizlerimizi yumruklamamız aslında içimizde o öfkeye karşı oluşan pişmanlığın zuhur edişiymiş. Öfkeye sebep olan şey fark etmeksizin öfkenin doğurduğu sonucun suçlusu olarak hep kendimizi düşünürüz.
Beyne nüfuz ettiği anda üzerine düşünülemez bir şeydir. Çoğu zaman mutlak derecede hissedilmez, sadece gücü eline alır ve birkaç dakikalığına/saatliğine başka biri oluruz. Kimisi bu karakter değişimi ile övünür, kimisinde pişmanlık uyandırır.
"Ben"dir öfke. Çocuktur öfke. Hızlıdır öfke. Hastadır Öfke. Kızgınlığı hep bir çırpınışın karşılığıdır. Kızgın olduğu için umursamaz zannedilir. Oysa bir mutluluktan çok daha fazla hayali, çok daha fazla hayal kırıklığı vardır onun. Keşkeleri vardır, özenle birikmiş. Onu besleyip büyüten, serpip serpiştiren gücüne güç katan bu çaresiz, cesaretsiz keşkelerin sahibi olan çocuktur öfke.
Çalıntı olmayan tek damlasıdır kalbin.
Özenti olmayan tek çocuğu ailenin .·
32 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.