Vatan Millet Samatya / Seray Şahiner
Merhaba arkadaşlar,
Bugün kalemiyle ilk defa tanıştığım ve kitabıyla beni çocukluğumun içine balıklama daldıran bir kitapla buradayım.
Kitap üç bölümden oluşuyor. 1970'lerden 90'lara uzanan bir roman. Kitabı iki kız çocuğunun gözünden onların anlatımıyla okuyor olacağız.
Bir çok okurun çok komik ve hüzünlü olarak değerlendirdiği bu kitabı okurken ben sanırım büyük bir ciddiyetle okumuş olmalıyım ki komik diyemiyorum, büyük bir hüzünle ve acıyla okudum kitabı. Özellikle Melek karakterinin yaşadıklarını.
Ve itiraf etmeliyim ki Meleğin yaşadıkları bana çok ağır geldi.
Bu arada kitabın son bölümüne geçip İnci karakterini okumaya başladığım ilk an ne oluyor sayfa mı atladım ben diye epey bir düşünüp durdum.
O arada ki geçiş sanki bana eksik geldi ya da ben bir şeyleri kaçırdım. Bilemiyorum. Biraz daha geriye yani ilk iki bölüme gidersem karakterin çok olması beni bir tık yordu. Ama kitabı okuma sürecimi etkilemedi. İnci'ye gelirsem sevdim seni küçük kız. :)
Sevgili Şenay hocam, bana siyah önlüğümü , beslenme çantamı, misketlerimi çocukluğumu hatırlattığınız için çok teşekkür ederim.
Son olarak kitap, genel anlamıyla güzeldi ve yazarın kalemini sevdim.
"İnsan annesine küsünce bir daha çocuk olamıyormuş."
"Samatya'da doğan kızların asıl felaketi yokluk yoksulluk değil. Bizim asıl felaketimiz memelerimizin çıkmasıyla başlar. Yoksulların memeleri erken çıkıyor."
"Ben elimle saçımı okşuyorum. Kimse beni sevmeyince kendi kendimi evlat edindim."
“İnsanların hakkımızda ne düşündüğünden daha beteri, bunu belli etmeleri… Bizi teselli etmeye kalkmasınlar diye her sorana “iyiyiz” diyoruz.”
"Keşke büyüklerin çocukları aldırabildiği gibi biz de babamızı aldırabilsek. "
Sevgiler,
·
76 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.