Bu kadar sade bir anlatıma sahip olup bu kadar derinlikli şeyler hissettiren az roman okumuşumdur.
Biten bir ilişkinin, bir terk edilişin ardından, ismi nerdeyse hiç anılmayan, sadece "O" olarak geçen bir adamı arayan, onu ararken hem onunla olan geçmişini hem kendi iç dünyasını didikleyen bir kadın yazar. Sadece hatırlayabildiklerini değil, bulunduğu anı, gündelik hayatının sıradan detaylarını böylesine zahmetsizce, daha doğrusu zahmetsiz görünecek şekilde ustaca kaleme alışı, taşı gediğine koymuş gibi hissettirişi muazzam. Hissettiğimiz ama anlatmayı beceremediğimiz şeyleri, tam hissettiğimiz şekilde yazan birinin kitabını okumak çok hoş bir deneyim. Edebiyat bu yüzden benim vazgeçilmezim.
Arka kapağı kitabı bitirdikten sonra okudum ve Lydia Davis'in Proust'un çevirmeni oluşunu öğrenmek şaşırtıcı bir bilgi olmadı benim için. Bu kitabın, hafıza üzerine çok düşünmüş bir zihnin ürünü olduğu daha ilk sayfasından belliydi. Çok beğendim.
·
107 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.