CENNETİN DOĞUSU – JOHN STEINBECK
Bu kitabı bitirdikten sonra birkaç gün kendime gelemedim. Steinbeck’in kalemi insanın içine öyle bir işliyor ki, karakterler sadece birer kurgu değil, sanki hayatımın bir parçası olmuş gibiler. Kitap boyunca yaşananlar sadece bir aile dramı değil, aynı zamanda insan ruhunun en derin çatışmalarının romanı.
En başta söylemeliyim: bu, sadece bir hikâye değil. İyiyle kötünün, vicdanla arzunun, suçlulukla bağışlamanın iç içe geçtiği dev bir aynaya bakmak gibi. Her karakter ayrı bir yönümüzü temsil ediyor sanki. Özellikle Adam Trask ve oğulları üzerinden ilerleyen anlatı, bir babanın sevgisiyle, bir annenin yokluğunun bıraktığı boşluğun nasıl nesilden nesile aktarıldığını gözler önüne seriyor.
Samuel Hamilton karakterine ise ayrıca hayran kaldım. Onun bilgeliği, merhameti, olaylara bakış açısı bana ilham verdi diyebilirim. Ama beni en derinden sarsan karakter Cathy oldu. Onun kötülüğü öylesine soğuk, öylesine hesaplıydı ki, zaman zaman gerçek bir insan olamayacak kadar uçta geldi. Ama bu da Steinbeck’in ustalığı işte – okuyucuyu sarsmayı çok iyi biliyor.
Steinbeck’in dili hem şiirsel hem de yer yer sert. Anlattığı olaylar kurgu gibi değil; gerçek hayatın tam içinden alınmış gibi. Her satırda kendinizi Amerika’nın o tozlu yollarında, çatışmaların ortasında hissediyorsunuz. Özellikle “Timshel” kavramı – yani “seçebilirsin” düşüncesi – kitabın felsefi derinliğini oluşturan en güçlü yapı taşıydı bana göre. İnsana umudu da, sorumluluğu da aynı anda veriyor.
Kitap kalın gibi görünüyor ama dili o kadar akıcı ki, her sayfada daha fazlasını okumak istedim. Bazı bölümlerde gözlerim doldu, bazı yerlerde sayfayı kapatıp düşündüm. Bitirdiğimdeyse içimde büyük bir boşluk kaldı; o kadar güçlü bir hikayeydi.
Kısacası, Cennet’in Doğusu, sadece bir roman değil, insan ruhunun karanlık ve aydınlık taraflarına tutulmuş bir ışık. Herkesin hayatında en az bir kez okuması gereken bir başyapıt olduğunu gönül rahatlığıyla söyleyebilirim.
·
1 +1'leme
·66 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.