Senin yüreğin iyilik dolu, Olcay. Bu dünyada acı çekmeden yaşaman imkânsız.
Olcay Hanım’ı bu sözlerle ifade edebiliriz. Kalbinde ufacık da olsa kötülük olmayan bir kadın... Ölüm döşeğinde olduğunu öğrenir ve üzülerek de olsa, can yoldaşı kedisi Hanım için bir yuva arama telaşına koyulur. Ama kimse Hanım’ı istemez; onlara çok büyük bir yükümlülük gibi gelir. “Başka derdimiz yok, bir de kediye mi bakacağız?” gibi atıflarda bulunurlar. Üstüne üstlük, aşağılanır da.
İnsanoğlu daha kendisine tahammül edemezken, nereden bilebilirdi ki bu kedinin onlardan daha vefalı olabileceğini, onlara bir yoldaş, bir arkadaş olabileceğini?
Yıllar önce kocasını kaybetmiş bu kadına yoldaş olmuştu Hanım. İnsanların kapkara kalplerinin aksine, bembeyaz tüyleriyle, masmavi gözleriyle Olcay Hanım için bir melekti o. Günler geçtikçe daha da kahroldu, daha da fenalaştı. Ölüm her geçen gün yaklaşırken, insanlık kendini biraz daha yitirdi. Yaşamak için tek nedeni vardı ama bedeni daha fazla dayanamadı. Çok sevdiği eşinin yanına gitti. Ve kimse onun öldüğünü bile fark etmezken, Hanım’ı onun başında aç susuz günlerce bekledi.
·
42 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.