Vitória’nın hikâyesi, gürültüsüz ama derin bir yolculuk. Onun sessizliği sadece az konuşmasından değil, içinden geçen çok şeyin dışa taşmamasından geliyor.
Vitória kitaplarla, resimlerle ve kendi düşünceleriyle yaşarken ben de onunla beraber bir iç dünya inşa ettim. Onun yalnızlığı tanıdıktı: korunaklı ama biraz da hüzünlü. Dışarıdan bakıldığında özgür gibi duran ama içinde ne çok sınır barındıran bir hayat…
Evlenmeden önce sahip olmak istemediği hayata adım attı, ve sonra yine o tanıdığı, bildiği tek alana – kelimelere, yazmaya – sığındı. Yazmak, onun hem kaçışıydı hem de hayatta tuttuğu dal. Bir tür içsel eylem, görünmeyen bir başkaldırı.
Vitória’nın yalnızlığı beni hüzünlendirdi. Çünkü bir insanın kendine bu kadar yakın olup da bu kadar uzak kalması, çok tanıdık bir acı. Kitap bittiğinde kafamda büyük sorular değil ama kalbimde ince bir sızı bıraktı.
Sessizliğin içindeki çığlıkları duymayı öğreten bir roman “Uygunsuzluk”.
Ve bazen en derin anlatılar, en az kelimeyle yazılıyor.
·
76 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.