İkinci okuyuşum. Neredeyse her cümlesinde kendimi buluyorum. Her bir cümlesi beni derinden etkiliyor..
"Sahiden yavaş yavaş unutmaya başlamıştım seni. Silik bir fotoğraf karesiydin zihnimde. Günlerce ve gecelerce beraber olmayışımıza ağlardım odamda. Oturduk sohbet ettik. Görsen gülerdin. En güzel sen gülerdin hatırlıyorum. Güldüğünde bir çiçeğin diğer çiçeğe doğrulaması gibi, güneşten süzülen bir kaç damla ışık gibi, bahar gibi, bahçe gibi gülerdin. Sen güldüğünde omzumdaki tüm yükler hafiflerdi. Dünya biraz daha yaşanılır bir yer olurdu. Tüm savaşlar biter, evrensel ahlak yasaları yürürlülüğe girerdi."
·
27 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.