Spoiler!!
Shannon ve Johnny’nin kitabından önce çıksaydı eğer, genel olarak evrenle alakalı bambaşka görüşlerimin olacağı bir kitaptı kesinlikle. Shannon’un gözünden okuduğumda annesinin ölümünde bir tık üzülmüştüm. Fakat ilk bu kitabı okusaydım asla o kadar bile üzülmezdim. Çünkü ben kendisine bu kadar destek olan ona bu kadar değer veren oğluna karşı bu kadar kötü olan başka birini görmedim. Yani rezil bir kadındı gerçekten. Joe ve Aofie bu kitabımızın ana karakterleriydi zaten biz bu iki karakteri diğer kitaplarda görmüştük. Fakat bu defa onların hikayesini onların gözünden okuduk. Açıkçası ben bu iki karakteri diğer kitaplarda da çok fazla sevmiştim, sevgim değişmedi ama garip bulduğum kısımlar kesinlikle vardı. Aofie ile başlamak istiyorum. karakterlerin yaşları küçük olgunluklarını ona göre değerlendireceğim ama anlam veremedigim yerleri de kesinlikle soyleyecegim. İlk olarak Aofie’nin Paul takıntısı.. asla anlam veremedim. Onu sürekli ağzına gelen en kötü kelimeleri söyledi. Ve buna rağmen üç yıllık bir ilişki yaşadılar. Annesiyle babasının ilişkisinden dolayı böyle bir ilişkide olması bana çok mantıksız geldi, karakterin yaşının küçük olması bir yana değer görmediği bir ilişkiyi bu kadar devam ettirmesi çok saçmaydı. Ve bu hiçbir yerde açıklanmadı, kıskandırmak için miydi ? Yoksa başka bir şey mi vardı buna hiç değinmemişti yazar. Özellikle annesiyle mutfakta yaptığı konuşmadan sonra onun bu tarz bir ilişkiye bu kadar uzun devam etmesi bana çok saçma geldi. O kısım kesinlikle gereksiz uzatılmıştı sırf bekar kalmasın diye belki. Çünkü Aofie ve Joey ‘in ilişkisi çok sonra başladı ve sırf o kavga sahnesi yaşansın diye o ikilinin de ilişkisi uzatılmış gibi geldi bana. Joey’e gelirsek eğer, babası kesinlikle şerefsizin tekiydi. Ama annesi o annesinin nankörlüğü beni mahvetti. Ne çocuklarına bakıyor ne sorumluluklarını alıyor hiçbir şey yapmıyor ve buna rağmen sürekli Joey ‘yi o korkunç babasına benzemekle suçluyor. Özellikle Aofie’nin onların evine ziyarete geldiğinde annesinin ona söyledikleri… Kendi ağzıyla oğlunu uzun zamandır ilk defa gülerken gördüğünü söylüyor ve oğlunun bu kadar mutlu olduğunu bilmesine rağmen kız arkadaşına onunla alakalı korkunç şeyler söylüyor. Söylediği bu korkunç şeyler asla Joey’i temsil etmiyor, kendi öyle olmasına inandığı şeyleri söylüyor. Senin kocan şerefsizin teki ama sen oğlunun öyle biri olmadığını görmüyor musun? Sen bu kadar mı korkunç bir kadınsın. Herhalde bu hayatta çocukları için yaptığı en iyi şey ölmekti.
Ayrıca abileri Darren, bu kitabı daha önce okusaydım böyle diğer kitapta gelip karışıyordu falan ya olaylara onu yumruklardım. Aşırı bencil bir karakterdi. Sean’nin Joey’e sürekli baba demesi. Joey‘nin uyuşturucu kullanması, o kadar üzüldüm ki. Anlayabiliyorum kafasını bulandırmak istiyor unutmak istiyor. Ama buna ihtiyacının olması bile çok üzücüydü. Kesinlikle ikinci kitabı çok merak ediyorum. Biliyorum onun da belli bir kısmına kadar yine böyle mutsuz olacak. Ama umarım Joey’i de tüm sorumluluklarından arınmış sadece kendini düşündüğü bir hikayede okuruz.
·
458 Gösterim
1 Yorum
Lütfen giriş yapınız.
