Fransız yazar ve düşünür Simone de Beauvoir’nın 1954’te Goncourt ödülünü alan eseri Mandarinler, ikinci dünya savaşı sonrasının Fransa’sında bir grup Parisli entelektüeli anlatıyor.
Savaşın etkilerinin henüz silinmediği kentte, eşini dostunu yitirmiş, bocalayan, oradan oraya savrulan bir grup insan.
Yarı otobiyografik bir roman bu. Yazarın hayatından bolca iz taşıyor.
Hikâye iki ana karakter üzerinden ilerliyor: Psikiyatrist Anne (Simone) ve yazar Henri (Albert Camus).
Bu iki karakterin içinde bulundukları buhranı, hayatlarına girip çıkan insanları gözlemliyoruz.
Aynı zamanda savaş sonrası Fransa’sındaki siyasi ortama tanık oluyoruz.
Paris’in iki savaş arasında kültür ve sanatın öncülüğünü yaptığı meşhur altın çağının bittiğini düşünüyor yazar.
Hiçbir şeyin eskisi gibi olmayacağına, şehrinin, ülkesinin görkemini yitirdiğine inanıyor.
Kitapta bolca ideolojik çatışma ve bunun yanısıra bireysel açmazlar, kadın erkek ilişkileri mevcut.
Anne karakterinin hayatındaki erkek ünlü yazar Robert (Sartre) ve Chicago’da tanışıp deli gibi aşık olduğu Lewis (Nelson Algren) romanda yer alan diğer dikkat çekici karakterler.
Henri’nin yaşamındaki gelgitler ve Paule adlı şarkıcı kadın ile çetrefilli ilişkisi ise apayrı bir romanın konusu olabilirmiş, öyle güzel.
Kitabı çok beğendim. Bu devasa romana -810 sayfa- başlamaya cesaret etmek benim için delilikti.
Dokuz gün süren bir macera oldu ve akıp gitti.
Bence tek kusuru fazla uzun olması.
Büyük eser, sıkı roman, başyapıt.
Zihin açan, ufku genişleten romanlardan.
Ancak, bir kitabı okurken bir yandan da yazarın yaşamını didikleme huyum var.
Yine internetin altını üstüne getirdim.
Ve bu kez, yazarın karakterinin karanlık yönleri beni hiç ama hiç mutlu etmedi.
Araştırdığıma pişman oldum.
Özetle Mandarinler dört dörtlük bir roman ve Simone de Beauvoir da 20. yüzyılın en önemli ve kadın hakları konusunda çığır açan entelektüellerinden biri.
Ne diyebilirim ki.
Eseri yazardan ayrı düşünmeye çalışıyorum.
Okumaya devam edeceğim kendisini.
·
139 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.