YENİLMEZLERİN YENİLDİĞİ YER...
Spoiler İçerir!
Yazarın okuduğum ilk kitabı. Kütüphanete giderken amacım Çanakkale Savaş'ı hakkında beni bilgi ve şuur sahibi yapacak bir kitap okumaktı. İki kitap arasında kararsız kalmıştım ve içimden bir ses inatla bu kitabı seçmem gerektiğini söylüyordu. Yanılmamışım ve iyi ki de bu kitabı seçip okumuşum. Yazarın kalemi ve benim merakım birleştiğinde kitap su gibi akıp gitti. Dili sade ve anlaşılır anlatımı ise derindi. Anlayana belki de hayatının dersini verebilecek bir kitapdı. Bizleri böyle bir eserle buluşturan İsmail Bilgin'e teşekkürlerimi sunuyorum ve detaylı kitap yorumuna geçiyorum.
Çanakkale ruhunu iliklerime kadar hissettiğim bir kitaptı. Okumanın akabinde gidip görme şansı elde ettim ve rehberin anlattıkları ile kitapta yazanlar aynı kalemden çıkmış gibiydi. Kitap, detaylı ve kapsamlı bir araştırmanın sonucu kaleme alınmış. Tabya tabya cephe cephe nerede ne olduysa kahramanları kim ise çok güzel anlatılmış salt bilgiyi okuyucuya sunmayıp aksine hikayeleştirerek okuyucuyu cepheye yani kitabın içine çekiyor. Duygularınızı doruklarda yaşayan biriyseniz gözyaşlarınıza engel olamazsınız . Boğazımın düğümlendiği gözlerimin dolduğu çok an oldu. Ya Rabbi ne aziz insanlar bunlar ne aziz vatan toprağı burası diyerek okudum çoğu sayfayı 22 yaşındayım ve çoğu şehidin benimle aynı yaşta bunları yaşamış olması tüylerimi ürpertiyor. Oturup ders çıkartarak vatan için ayakta dimdik durmamız gerektiğini her sayfasında dolaylı yoldan anlatıyor( anlamasını bilene)
Size hislerimi kitaptan cümleler ile aktarmak istiyorum
Beni en çok etkileyen sahnelerden birisi:
- Kollarında sarı kurdele olanlar İstanbul Lisesi öğrencileri olup elli kişiymiş. Hepsi de gönüllüymüş. Sıralarını, defterle rini, kitaplarını ve hocalarını bırakıp cepheye koşmuşlar. Bazı sınıflarda hocalar ders yapacak öğrenci bile bulamıyorlarmış..
Siperin içine kurdelelerle, "Istanbul Lisesi, vatan sağ olsun!" yazılıydı.
Hasan Hoca daha fazla kendini tutamadı. Yere çöktü hıçkıra hıçkıra, sarsıla sarsıla ağlamaya başladı. Gözyaşları elindeki beyaz ve yerdeki sarı kurdelelere damlarken, Hasan Hoca zorlukla Mevlâna'dan bir beyit daha okudu:
"Sel denize kavuştu, deniz oldu. Tane toprağa düştü, ekin oldu." Sonra da kendi kendine şöyle dedi:
- Mânâda, vuslât olan şu kavuşmaya ölüm denir mi?
Kendi sorusunu yine kendi cevapladı:
- Denmez! Dense dense vuslât, ancak ve ancak vuslât denir.
Sonra sarı kurdelelerce "İstanbul Lisesi, vatan sağ olsun!"
Çanakkale yediden yetmişe herkesin er meydanıydı bir liselinin bir tıbbiyelin bir teğmenin veyahut alalade birisinin içinde Allah aşkı Vatan sevgisi olan herkesin son nefesiydi ve bu yiğitler Türk milletini geleceğe taşıyacak son neferlerdi.
"Şimdi barışı getirdiğine inanılan zeytin ağaçları altında savaşta vurulanlar yatıyordu. Sıra sıra kazılan mezarların taze toprak kokuları ortalığa yayılıyor, ara sıra misk-i amber kokuları da hissediliyordu. Sanki mezarların üstlerinde kan kırmızı gonca güller, yediverenler bitiyordu."(s.169)
Yorumumu son bir alıntı ekleyerek bitirmek istiyorum.
"Ilk defa Allah kelimesini duyan bazı askerler ürperdiler. Kimisinin tüyleri diken diken oldu. Türklerin, "Allah Allah!" diyerek hücuma kalktığı kendilerine söylenmişti. Bu nedenle şaşırmamaları, korkmamaları kendilerine tembih edilmişti. Edilmişti ama bu öyle etkileyici, korkutucu bir haykırıştı ki, zaten korkarak, dizleri titreyerek karaya çıkmaya başlayan bir sürü askerin kulaklarında, Allah kelimesi çınlayıp duruyordu; Allah! Allah! Bu kelime Ingilizlerin tüm modern silahlarına rağmen onları korkutan en önemli silah olmuştu. Bu kelime modern silahlara, bol cephaneye ve donanıma sahip olmayan Türklerin en önemli silahıydı. Gelibolu'da sadece silahlar değil, kelimeler de bir silah gibi etki yapıyordu. "
Ve kitap bitiminde anlıyorum ki bu vatan kolay kazanılmadı ve kolayda kaybedilemez, bunu bir minnet borcu bilip en yüksek mertebelere getirmek için canla başla çabalamalıyız. Yine ve yeniden tekrarlıyorum ÇANAKKALE GEÇİLMEZ, BU VATAN BÖLÜNMEZ!
·
61 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.