Bu kitap hakkında ne söyleyeceğimden tam olarak emin değilim ama şunu baştan belirtmeliyim: maalesef bayılarak okuduğum bir kurgu olmadı. Aslında kötü bir hikâye değil. Okurken sıkmıyor, yavaş ilerlese de akıcı bir şekilde sürüp gidiyor. Anlatım dili oldukça başarılı, konular arası geçişler ve olayların bağlamı da özenle oluşturulmuş. Yani teknik açıdan güçlü bir kitap.
Ancak benim beklentimi karşılayamadı. Kitabı okumadan önce pek çok kişinin yorumunu görmüştüm, neredeyse herkes okuyucuyu ağlatacağından emin gibiydi. Bu yüzden büyük bir duygusal etki bekliyordum. Ama ne yalan söyleyeyim, ben bırakın ağlamayı, sürekli "Acaba kızın şizofren olduğunu ne zaman fark edecekler?" diye düşündüm. Hikâyeye duygusal olarak bağlanmakta zorlandım.
Yine de itiraf etmeliyim, Mika’nın Julie’ye, Sam’i kaybettikleri gibi onu da kaybettiğini sandığını söylediği sahnede gözlerim dolmadı değil. O an gerçekten etkileyiciydi.
Genel olarak, okuması kolay ve iyi kurgulanmış bir roman olmasına rağmen, benim için derin bir iz bırakmadı. Bence beklentimin çok yüksek olması ve kurguya adepte olup o küçük sihiri kabul edemememde kitapla aramdaki bağın oluşmamasını etkiledi.
·
38 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.