Sevilmeyi bilmemek...
Bir çocuk düşünün bir kız çocuğu. Doğum tarihini, yaşını bilmiyor. Babasının adını bilmiyor. Okuma-yazma bilmiyor. Çoğu kelimenin anlamını, çoğu meyvenin tadını bilmiyor. Kısacası Dünyaya ait hiçbir şey bilmiyor. "Kendi bildiğim bir pencereden dışarı bakarken gördüğüm kadardı. Hiçbir şey bilmiyorum ki ben" diyordu. Arkadaşı yok, Annesi ve kardeşinden başka tanıdığı kimse yok. Hayatı penceresinden gördüğü cadde ve o caddeden geçenlerden ibaretti ve onlarla konuşmak kesinlikle yasaktı. İsmi Ada, etrafı bilinmezliklerle, zorbalıkla, şiddetle, sevgisizlikle çevrili bir kız çocuğu. Bunları annesinin yapıyor olması ise yaralayıcı. Doğuştan yumru ayak ile doğmuş ama annesi ona bir ucubeymiş ve insan içine çıkarılmaması gereken bir yaratıkmış gibi davranıyor. Ada ise tüm bunları hakkettiğini düşünüyor çünkü kardeşi gibi sağlıklı doğmamış sanki istese başka türlü doğabilirmiş gibi. Aslında hikayede iki kardeşte mağdur ama sakat doğduğu için Ada annesi tarafından daha çok zorbalanıyor. Bir an geliyor ve 2. Dünya Savaşı İngiltere ve Almanya arasında patlak veriyor ve Ada'nın kendi savaşı da başlamış oluyor. Savaş yüzünden Londra'daki çocuklar güvenlik sebebiyle kırsaldaki ailelerinin yanlarına veriliyor. Annesi sadece Jamie'yi göndermek istiyor çünkü Ada'nın varlığının çok zorluğu varken yokluğu çok daha iyi olabilir. Ama Ada'nın savaşı çoktan başlamıştı bile ve kardeşi ile birlikte kaçarak onları kurtaracak olan trene biniyor. Yolları yerleri farklı da olsa kendileri gibi yaralı olan Susan ile kesişiyor. Farkında olmadan birbirlerinin yaralarına merhem oluyorlar. Ada yaşadıkları yüzünden etrafına kalın duvarlar örmüş bir çocuk. Susan Onu ve kardeşini sevdikçe iyice hırçınlaşıyor. Başka türlüsünü bilmiyor ki sevilmenin ne demek olduğunu sevilince nasıl davranılması gerektiğini en kötüsü de kendini sevilmeye layık görmemesi. Çünkü o ayağıyla bir ucubeye benziyordu ve ucubeler asla sevilmezdi. Alışmak istemiyordu bu sevgiye çünkü birgün o korkunç eve annesinin yanına geri döneceğini biliyordu. Ama artık sevilme hissi tüm vücuduna yayılmıştı. Artık ne Ada ne de Jamie eskisi gibi değillerdi çünkü onlara sihirli bir değnek olan Susan değmişti.
Hikayenin nasıl devam ettiğini yazmayacağım... ama beni duygusal olarak çok sarsan bir hikaye oldu... 2. Kitabı okumayı heyecanla bekliyorum.
Özetle herkes anne olmasın. Çünkü çocuklar ne kadar kötü olurlarsa olsunlar annelerini ya da babalarını sevmekten asla vazgeçmiyorlar..
Kendilerinden vazgeçiyorlar. Kendilerinden nefret ediyorlar ama annelerinden vazgeçemiyorlar.
Annem benden nefret ediyormuş gibi gelse de beni seviyordur, değil mi? Çünkü ne de olsa annemdi. Diyordu Ada geri dönüp " annem bana sadece vuracağı zaman dokunurdu" da diyordu. Çünkü sevilmek istiyordu her çocuk gibi ve o öyle doğmasaydı annesinin onu sevebileceğine inandırmıştı kendini...
·
94 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.