Nisan ayında okumasam, uzun süredir kitaplığımda duracak o manga
Animesini izlemedim ama konusu ve olayların birazını bildiğim için öylesine ilk 2 ciltini aldım.
Bazı mangalar vardır animesi izlenmemesi gereken bu manga ise tam tersi animeyi izleyin ama mangasını okumaya gerek yok.
Çizimleri fena değil ama müzik ruhunu bana pek veremedi. Aralarında o çatışmayı hissettim biraz o kadar.
Ana karakterimiz annesinin ölümünden sonra piyano çalamıyor. Annesi de ölene kadar buna sık boğaz etmiş. Çal, sen bundan iyisin, çalman gerek vb diye. O kadar yük binmiş ki üstüne annem üzülmesin iyileş gibisinden hep çalıyor. 8 yaşından piyano çalma yarışmasında 1.oluyor. Ama annesi ölünce işler değişiyor. Piyano çalma isteği gidiyor. Notaları duyamıyor, hissedemiyor. Her şey annesi ölünce siyah beyaz oluyor. Aynı notalar gibi, etrafı ışıldamıyor. Tek düze yaşıyor hayatı.
Yaa onun en yakın arkadaşına hep üzülüyorum. Her konuda ona destek veren çocukluk arkadaşı
Kız çok iyi hep arkadaşına destek oluyor ama...
Kemancı kızımız(isim konusunda çok kötüyüm) var birde ana karakterin tam tersi hep pozitif her şeyden zevk alan birisi. Ana karakterimize piyanoyu tekrar çalmasını sağlıyor. Onun hayatını renklendiriyor, ışıldamasını sağlıyor. Tabii ana karakterimiz bu kızdan hoşlanıyor. Onun sayesinde iyileşiyor. Ya bu kız çok iyi böyle olmaması lazımdı...
Birisi yaşamak birisi ise ölmek istiyor(insan tekdüze yaşarsa bu hayatı, ölmeyi bekleyen bir ruhtan ibarettir benim için) ama hayat hiç kimseye adil değil
·
60 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.