Bu, çoğu insanın kaçtığı ama zamanla fark etmek zorunda kaldığı bir gerçektir. Kaybettiklerimizin boşluğu zamanla dolmaz; biz o boşluğa nasıl bakacağımızı,onunla nasıl yaşayacağımızı öğreniriz. Bu da bir tür büyümedir, belki de en sessiz ve derin olanı.