İnsanlığın sonu, sıfır amaç…
Öncelikle, kitap akıcıydı; yormayan, çabuk okunan bir dil kullanılmış. Ama bir noktadan sonra bu sadelik, sıradanlığa evriliyor. Yeni çıkmış bir roman için beklenmedik derecede klişe bir konuyla karşılaşmak, şaşırtıcı değil ama hayal kırıklığı oldu. Klişe bazen sıcak gelebilir, ama bu kitapta ne o sıcaklık vardı ne de “ben farklıyım” iddiası.
Karakterler desen… Hiçbiriyle bağ kuramadım. Sadece “aa bak bu da varmış” diye geçtim hepsini. Yine de, Hemşire Ratched ile Süpürge Rambo’nun arkadaşlığı birkaç kez gülümsetti—en azından robotlar arasında biraz şamata vardı.
Kurgunun temeli de şöyle: Robotlar tüm insanlığı yok etmiş, sonra içlerinden biri “ya biz bunu biraz abarttık galiba” diyerek bir insan yaratıyor. Bu insan da hiçbir şey yapmadan dolaşıyor, sonra da en insana benzeyen robota aşık oluyor. Evet, tek kalan insanın amacı: Yaratıcısını kurtar, sonra da robota âşık ol. Derinlik? Yok. Felaket sonrası dünya? Geçiştirilmiş. Aşk? USB kablosuyla yazılmış gibi.
Tek bir insan kalmış, sen dünyayı ayağa kaldırır, felsefe yapar, insanlık adına bir devrim beklersin… Ama bizimki sadece dolanıyor. Kusura bakmasın ama bu kadar büyük bir yalnızlık bu kadar yüzeysel anlatılmamalıydı.
Sonuç olarak, çerezlik bir kitap ama bayatlamış çerez gibi: Yenir mi? Yenir. Ama bir daha almak ister misin? Tartışılır
·
106 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.