Bu kitap bir baba ile iki engelli çocuğu arasındaki ilişkiyi anlatıyor. Jean-Louis Fournier, iki zihinsel engelli oğlunun hayatını anlatırken yüreğimizi burkuyor ama bunu dramatize ederek değil; acıyı, zaman zaman kara mizah ile süsleyerek yapıyor.
Kitap boyunca bir babanın hayalleriyle yüzleşiyoruz: “Oğlum hiçbir zaman top oynamayacak, bana ‘Seni seviyorum’ demeyecek…” Bu cümleler sade ama çok ağır. Çünkü bir baba olarak her gün biraz daha hayal kırıklığına uğrayan bir insanı okuyoruz.
Yazarın dili çok yalın, kısa cümlelerle yazılmış. Belki de bu kadar sade olması, anlattığı şeyin ne kadar ağır olduğunu daha da çarpıcı kılıyor. Süslemeden, dolandırmadan söylüyor derdini. İçinde öfke de var, sevgi de, suçluluk da. Ama en çok da çaresizlik.
Bu kitabı okurken insan ister istemez empati kuruyor. Engelli bireylerin değil, onların ailelerinin neler yaşadığını anlıyor. Toplum olarak ne kadar bencil ve duyarsız olabildiğimizi bir kez daha fark ediyoruz.
Kısa bir kitap ama etkisi uzun süre kalıyor insanda. Tavsiye ederim, özellikle “zor” hayatları anlamak isteyen herkese.
·
19 Gösterim
Yorumlar
Yorum yapabilmeniz için giriş yapmanız gerekmektedir.