İçimde, ismini koyamadığım bir hüzün fırtınası savruluyor usulca… Ne bir yüze kırgınım tam anlamıyla, ne de bir hatıraya tutunabiliyorum. Sanki yüreğim, kendi içine çöken bir gökyüzü; sebepsiz bir kederle ağlamakta ama gözyaşının niçin aktığını bile bilmeden...