Puan vermedi·188 syf.··
Beğendi
·2025 31. kitabı
·3 saatte okudu
·Okunma: 08 Nisan 2025 02:05
"Saç Örgüsü" (Laetitia Colombani)
Puanım: 5/5
"Saç Örgüsü", beni daha ilk sayfalarda kalbimden yakaladı. Laetitia Colombani, üç farklı kadının – Smita, Giulia ve Sarah'nın – hikâyelerini ustalıkla birbirine örerek anlatıyor. Her birinin yaşam mücadelesi, onurlu direnişi ve umut dolu adımları beni derinden etkiledi.
Smita'nın Hindistan'daki kast sistemine başkaldırışı, Giulia'nın İtalya'da ailesinin mirasını korumaya çalışması ve Sarah'nın Kanada'da güçlü görünmenin bedelini ödemesi... Hepsi öyle gerçek ve dokunaklıydı ki, yer yer gözlerim dolarak okudum. Farklı coğrafyalarda yaşayan kadınların hayatlarının nasıl görünmez iplerle birbirine bağlı olduğunu görmek, bana dayanışmanın ve insan ruhunun gücünü yeniden hatırlattı.
Laetitia Colombani’nin dili sade ama derin; anlattığı her sahne yüreğe işliyor. Kitabı elimden bırakamadım, her bölüm sonunda diğer kadının hikâyesine geçerken kalbim biraz daha büyüdü sanki. Üç kadının saçları gibi, hayatları da birbirine örüldü ve ortaya olağanüstü güçlü bir hikâye çıktı.
Bu kitap bana umut verdi, mücadele gücü verdi, ilham verdi.
Kesinlikle herkese öneririm: Özellikle hayata, dayanışmaya ve kadın ruhunun direncine inananlara.
Spoilerlı
Üç kadının – Smita, Giulia ve Sarah'nın – yaşadığı acılar ve gösterdikleri direniş, her sayfada daha fazla içime işledi. Hepsi bambaşka hayatlar yaşasa da, hepsinin ortak noktası aynıydı: pes etmemek.
Smita'nın hikâyesi benim için özellikle sarsıcıydı.Yasalar, ikiyüzlülük ve acımasızlık... Smita'nın Hindistan'da "pis işçi" kastına ait olması, kızı Lalita'nın daha iyi bir hayat için eğitim almasını istemesi ve sonunda her şeylerini geride bırakıp kaçmaya karar vermeleri… Smita'nın kararlılığı ve fedakârlığı karşısında hayranlık duydum. Kızının saçlarını tıraş ettirip adak adayışı ve kendi saçını da vererek bir anlamda özgürlüklerini kutsaması çok güçlü bir sahneydi.
Giulia'nın hikâyesinde, ailesinin saç peruk işini sürdürme mücadelesi çok gerçekçiydi. Babasının ölümünden sonra işlerin kötüye gitmesi ve Giulia'nın, mültecilerle çalışarak hem işini kurtarması hem de aşka bir şans vermesi… Giulia'nın aşkı ve geleneklerle modern düşünceler arasında kalışı, kitaba ayrı bir sıcaklık katmıştı.
Sarah'nın hikâyesi ise kalbimi başka bir yerden vurdu. Başarılı, güçlü bir avukatken bir anda kanser olduğunu öğrenmesi ve bunu çevresinden saklamaya çalışması... Çalıştığı yerin ona sırt çevirmesiyle yaşadığı yalnızlık ve kırgınlık çok etkileyiciydi. Cam tavan engelinin bir örneğiydi Sarah.
En sonunda maskelerini çıkarıp gerçek Sarah olmayı kabul etmesi, hem trajik hem umut vericiydi.
Üç kadının hayatlarının saçları aracılığıyla birbirine bağlanması – Smita'nın verdiği saçların Giulia'nın iş yerine ulaşması ve Giulia'nın yaptığı perukun Sarah'ya gitmesi – bence kitabın en vurucu kısmıydı. Özellikle sonlara doğru, her şeyin nasıl ustalıkla birbirine örüldüğünü fark ettiğimde, içimde tarifsiz bir mutluluk ve hüzün karışımı bir duygu oluştu.
Söylenecek çok şey var ama bence okur bazı şeyleri kendi keşfetmeli. Bayıldım.
·
23 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.