"İçimde dinmeyen bir yalnızlık.''
''Bilmediğim ve bilmek istemediğim nice şeyle sarılmıştı etrafım. Ben bir tek şeyi bulmak istiyordum, yitirdiğim cenneti. Bilinmeyen her şey kadar korkuttu beni yokluğu. İçimde günden güne büyüyen bir soru: "Adem'i gördünüz mü?"
''Onu hiçbir rüyamda bulamadım.''
Sonra İşte Uyandım kitabı Rüyalar, Kadınlar ve Uyanış başlıkları ile üç bölümden oluşuyor ve her bölümde başlıklarla ilgili ayrı ayrı öyküler yer alıyor.
İçerisinde ki öyküler anlatıdaki derinliği ile gerçekten etkiledi ama tekrar tekrar okuduğum ve beni çok etkileyenler 'buraya kadar havva', 'kağıt kanatlı benu've 'tor' başlıklı öykülerdi. Her biri ayrı ayrı çok özeldi güzeldi benim için, bu sayfalar içerisinde
"Rü ya gör mek is ti yo rum." dediğim nice hisslerle.
Erva Kara bambaşka bir hiss oluşturuyor kalbimde,
cümleleri ile okumaları ile dinledikleri ile tamamlanıyorum, çoğalıyorum.
Keyifli okumalar dilerim.
"Dünya da lazım Yusuf. Dünyadan vazgeçmek için, önce dünyayı tatmak lazım."
''Hepimiz kovulmadık mı senin cennetinden? Bizler, düş görme uğruna sırtlanmadık mı karanlık dağları. Bunu neden hatırlamıyorlar? Asıl gerçeklik algısını yitirenler onlar!''
"İnsan, bir kuyuya ya düşer ya da başında ağlar. Kuyunun içine yeterince bakarsan o da senin içine bakar bakmakla kalmaz içine çeker. Acziyetimi unuttuğum günlerde, baktığım kuyuyu taşlarla doldurup kapatmak istedim. Elimde biriktirdiğim taşlarla kalakaldım kuyunun başında. Her taşa bir kelime bulup, hikâyeler yazdım. Yazdıkça, kelimelere büründü acılarım. Hafifler gibi oldum, geçecek sandım. İçime üşüşen şeytanları kelimelerimle yenecektim. Oysa hep yenik düştüm bütün cephelerde. Şeytanlarımdan kaçıp, kuyulara sığındım. Düştüğü yerden kalkarmış insan! Ben, düştüğüm yerden kalktığımı sandığım yere düştüm.''
··
108 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.