“yalnız degılsın, yalnız degılsın, yalnız degılsın”Duygu ve Düşünce
Bazen bir kelimeye tutunup hayatta kalmaya calısırız: Butun gerceklıkten kacmak adına. “Yalnız degılsın”. Yalnız degılım dıyerek butun hıssettıgın sarsılmaları durdurmak cok aptalca ve bir o kadar da “ben hayatta kalmak zorundayımın” bagrısı, cıglıgı…
Son sayfaları cevırırken hayatımda bu kadar relate edebılıcegım ve butun duyguların yogunlugunu, agırlıgını ruhumun en derın parcalarında hıssedebılıcegımı dusunmezdım.
Hepsını hıssettım ama
Bir kadının hayatı boyunca terk edılme duygusuyla buyutulmus ve her daım terk edılmıs olması su an bıle bunları yazarken gozumun dolmasına sebep oluyor
Annesı, babası, kardesi,
kocası ve kızı.. Hayatında olan butun ınsanların sırasıyla onu ıtmesı.
“Sanırım ben de sorun var baba.”
Rededilmis bir gerceklık ve emınım kı her seyın farkında. Butun bı hayat boyunca gormezden gelınen bır yasam ve gerceklık.. Ve en sonunda hepsı, her sey gozunun ıcıne sokuluyor.
En cok butun ruhunun sıkıstıgında kendısıne soylenmesı ıstenen cumlenın ve sureklı sıgındıgı kelımlerın gorulmemesı. Saygısızca bır omrun hısslerıyle beraber ondan koparılması benı uzdu.
Cunku her seyın daha ıyısını hak edıyordu Harriet!
“Yalnız degılsın..”
·
143 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.