İntihar girişiminden sonra hayatta kalan bir gencin hastane odasındaki birkaç gününü okuyoruz.
Olay yok denecek kadar az, ama düşünce çok. İç sesler, suskunluklar, alaycı cümleler…
Her satırda hem yaşamak istemeyişi, hem de yaşamak zorunda kalmanın yükünü hissettim.
Karakterin umursamaz gibi görünen ama aslında çok kırılgan hali beni düşündürdü:
Hayat bazen bir tiyatro gibi, kimse içindekini gerçekten göstermiyor.
Dazai’nin anlatımı sade ama etkileyici. İnce ince dokunuyor ruhuna.
Bu kitap, ölmek isteyen ama yaşamak zorunda kalan insanların sessiz çığlığı gibi.
Herkese göre değil belki ama, durup düşünmek isteyen herkes mutlaka bir kere okumalı.
·
29 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.