Rahman’ın, ilmin kapılarını ısrarla zorlayan gönüllere bir hakikat ışığı düşürmesine hayret ve hayranlıkla okudum kitabı.
sanki tevekkül ve salih amel kavramlarını izah ediyor yazar. hayatın içindeki acıyı kabul etmeyi, bu acıların altında dahi değerler doğrultusundaki eylemleri sürdürmeyi, her an diri bir bilinç inşa etmeyi bin dereden su getirip temellendirmeye çalışıyor.
hakikati kuru lafazanlıkla biz mi sahiplenelim, karanlıkta gayretle ışığı arayıp bulanlar mı sahiplensin?