Orijinali: dusuncedokuma.substack.com/p/ruh-usumesi-a...
315 - Bir kitabı okumaya başlamadan önce hakkında edilen birkaç kelama göz atmak o kadar da doğru bir hamle değil aslında. Daha ilk sayfaya, ilk cümleye dahi temas etmeden bir ön yargı oluşmasına sebep olabiliyor. Bu kitaba dair hiç fikrim yoktu. Yazarın ise sadece ismine aşinaydım. Hala öyle. Yine de başta dediğim şeyi yaptım ve öyle başladım okumaya.
Okurken başkalarının duyduğunu iddia ettiği melodileri duymadım mesela. O oda müziği tınıları benim kulağıma ulaşmadı. Sonra biraz daha şans verdim, sayfalar ilerledi, iki karakter birbirini daha çok tanıdı, kaynaştı, çok kaynaştı. Sayfalar aktıkça ilk notalar zihnimde belirmeye başladı. Ahenk beni içine aldı diyemem maalesef, yine de fon müziğini kavrayabildim. Müziğin beni sarmalayıp içine alamadığı gibi öykünün gidişatına da bayıldığımı söyleyemiyorum. Adalet hanımefendi bir sahne kurgulamış, tek dekorlu bir sahne. Bu sahnedeki aktörlerin zihninde olup bitenleri hayal etmiş. Hayalle gerçek iç içe geçmiş. Kitabın, daha doğrusu kitaptaki kadının mesela, tüm o olan biteni tek cümleyle özetlediğini hayal etseydik bu cümle şu olurdu: “Alt tarafı bir yemek yiyorduk, insanın aklına türlü türlü şey geliyor.” Ya da adamın zihninden: “Sonra silkindim ve kendime geldim, hesabı ödeyip evin yolunu tuttum.”
Yazıldığı dönem itibariyle güçlü bir kadının güçlü kaleminden dökülen güçlü ve cesur bir eser demek mümkün sanırım. Keşke insanlar bazen sadece o çok güçlü oldukları dönemde kalsalar, sadece o güçlü halleriyle anılsalar demekten kendimi alamıyorum bugün.
·
29 Gösterim
Yorumlar
Yorum yapabilmeniz için giriş yapmanız gerekmektedir.