Cengiz Aytmatov bu eserinde savaşın insan ruhunda ve doğayla ilişkide açtığı derin yaraları sade ama çarpıcı bir dille anlatıyor. Roman, ana karakterin gözünden anlatılıyor. Karakterin hem bireysel acıları hem de toprağın sürekliliğini işliyor. Aytmatov, savaşın sadece cephede değil, geride kalanların yüreğinde de sürdüğünü gösterirken, doğayı ve toprağı adeta yaşayan bir varlık olarak resmediyor. Ana karakterimizin toprağa konuşması, insanın doğayla kurduğu kadim bağı ve teselli arayışını simgeliyor adeta. Kısa ama yoğun bu eser, hem güçlü bir anne figürüyle hem de savaşın sessiz tanıklarıyla okuyucuda derin bir iz bırakıyor.
Ortaokuldayken Türkçe öğretmenimiz bana bu kitabı her zaman önerirdi, o zamanlar okuyamamıştım. Şuan bu kitabı daha önceden okuyamadığım için o kadar pişmanım ki, anlatamam. Beni en çok etkileyen kitaplardan birisi oldu.
Kesinlikle okumanız gereken bir kitap.
Okursanız pişman olmayacaksınız aksine hayata karşı olan bakış açınız belki değişecek belki empati duygunuz gelişecek...
·
61 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.