Bu kitap terapi seansı mı, içsel hesaplaşma mı, yoksa duygusal bir döner sarma mı? Karar veremedim ama kesin olan bir şey var: Okurken içimdeki çocuk duvarı yumrukladı.
Irmak Zileli’nin kaleminden çıkan Şimdi Buradaydı, baş karakter Yankı üzerinden hepimize “Sen hâlâ annenle tam barışmadın, değil mi?” diye fısıldıyor.
Yankı öyle bir karakter ki, yaşadığı her şeyi travma klasörüne kaydedip arada açıp ağlıyor. Annesi desen... Freud bile görse “Ben burada devre dışıyım” der.
Olay örgüsü yok mu? Var ama Google Maps'te çıkmaz. Anılar, hisler, kırık dökük aile sohbetleri... Her şey var, bir tek huzur yok.
Bazı cümleler öyle derin ki, okurken bir elim çenemde, diğer elim WhatsApp’tan anneme “Her şey için özür dilerim, bilmediğim şeyler için de” yazdı.
Bu kitap, “Ben geçmişimle barıştım” diyenleri bozguna uğratıyor.
Final notu:
Bu romanı bitirenler ya psikoloğa gider ya da terapi açılışını Irmak Zileli’yle yapar.
Yorumuma gülenleri içsel çocuklarıyla barıştırıyorum.
··
1.396 Gösterim
1 Yorum
Yorum yapabilmeniz için giriş yapmanız gerekmektedir.