Sevdiğim, tatlı bir kitap oldu. Aslında beni, masumca ve olduğu gibi fikirlerimi ifade etmekten çekinmediğim, "Acaba biri bu söylediklerimi kullanır mı?" diye düşünmediğim zamanlara götürdü. Zihnimin ve ruhumun nispeten daha özgür olduğu o eski günleri hatırlattı.
Zaman geçtikçe, koşulsuz güven diye bir şey kalmıyor. İnsan herkesten bir darbe bekler hale geliyor. Hani bir laf vardır ya: "Herkesin senin gibi olduğunu düşünme." Keşke etrafımız bizim gibi saf düşünen insanlarla dolu olsaydı — tıpkı Clementine gibi. Ama işte, dünya böyle olmayınca, insan da diğerleri gibi düşünmeyi, manipülasyona karşı koymayı, hatta zamanla karşı tarafı yöneterek düşünmeyi öğrenmek zorunda kalıyor. Elbette insanları kullanmak için değil; kendimizi korumak için...
Kitaptaki dostumuz Clementine’ın şansı ve etrafındaki insanların kalbinin güzelliği bana pek gerçekçi gelmedi. Ama zaten gerçekçi olması da gerekmiyor. Bu bir çocuk kitabı, belki de sadece çocuklara ilham vermesi yeterlidir.
Gus ile gelişen dostluğu çok tatlıydı. Ama minik faremizin daha yeni canına kast edilmişken insanlara bu kadar çabuk güvenmesi, sanırım sezgilerinin ne kadar kuvvetli olduğuyla açıklanabilir.
Bu arada söylemeden geçemeyeceğim: En sevdiğim karakter Hamlet oldu. Bu evrende birini seçme şansım olsaydı, Hamlet olmak isterdim.
·
33 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.