Eşyaya, İnsana ve Hakikate Dair Sessiz Bir Tanıklık1000Kitap
İbrahim Tenekeci’nin Yakın Şahitlik kitabı, hayata ve insana dair sessiz ama derin bir bakışı yansıtıyor. Büyük laflar etmeden, gösterişe kaçmadan yazılmış bu metinlerde yazar, hakikatin izini sürüyor. Modern hayatın hızına kapılmış, ilişkileri yüzeyselleşmiş insanlara bir durup düşünme imkânı sunuyor.
Bazen insanlar, istediklerini elde edemediklerinde hemen eleştiriye sarılıyor. Ama bu eleştiriler çoğu zaman hakikati aramak değil, kendi hırslarını ve çıkarlarını hakikat kisvesiyle sunmaktan ibaret. Kitap, böyle anlarda neyi savunduğumuzu, ne için tepki verdiğimizi sorgulama cesareti aşılıyor.
Kul kusurludur. Eksikliklerimizi bize hatırlatan, bunu samimi ve beklentisiz bir dille yapan insanlara kulak vermek gerekir. Onları dışlamak, hatalarımızı ortadan kaldırmaz. Bilakis, görmezden gelmek bizi daha da eksiltir. Gerçek dostluk, eleştiriye açık olmakla başlar.
“Müslüman, hesabını veremeyeceği işlerden uzak durmalıdır.” Bu cümle, yazarın bakış açısını özetliyor. Tövbenin açık oluşu kimseyi ayrıcalıklı yapmaz; bu kapı, sorumluluk bilinciyle yaklaşanlar için vardır. İnandıklarımızı yaşadığımızda yol alıyoruz. Ama sadece kazanmak için inanmadığımız şeyleri yaparsak, sonunda kaybediyoruz.
Kolay kazanca, zahmetsiz hayata alışan bir insandan fedakârlık beklenemez. Beklenirse, ona da haksızlık edilmiş olur. Çünkü fedakârlık, emekle ve yürekle olur. Bu çağda en çok kaybedilen değerlerden biri de budur.
Yazar, dindar çevrelerde bile yaygınlaşan bir benlik vurgusuna dikkat çekiyor: “Ben kazandım, ben yaptım...” Oysa tevazu güzeldir, “biz” demek güzeldir. Kibir, dilimize sirayet ettiğinde kalplerimiz arasına da girer. Bu yüzden “benlik taşıyan biçimsiz üslubun” terk edilmesi gerekir.
Hayat, gitgide plastikleşiyor. Artık tek kullanımlık kalemler, market poşetleri gibi bir ömür yaşıyoruz. İnsan ilişkileri de böyle. Kullan-at. Ne bağ kuruluyor ne ünsiyet. Tenekeci, hâlâ ahşap, cam, porselen ve kâğıttan yana olduğunu söylerken aslında sağlamlığı, kalıcılığı, sadeliği savunuyor. Çünkü hammadde aynı.
Yollarda da böyle değil mi? Şoförler en çok kazayı en iyi bildikleri yollarda yapıyor. Biz de en iyi bildiğimizi sandığımız konularda hataya düşüyoruz: ahlak, kul hakkı, samimiyet, emanet... Bilmek yetmiyor, dikkat ve özen gerekiyor.
“Benimdir deme, benimledir de.” Bu nasihat, sahiplik anlayışımızı gözden geçirmeye çağırıyor. Çünkü her şey geçici. İnsan hafızası da sınırlı; ancak yüz elli kişiyle dostluk kurabiliyoruz. Yeni insanlarla tanışırken eskileri unutuyoruz. Bu yüzden denmiş olabilir: “Eski dostluğu muhafaza etmek imandandır.”
Yakın Şahitlik, yüksek sesli değil. Ama söyledikleri ağır. Çünkü her satırı yaşanmışlıkla yoğrulmuş. Hayatın tam ortasından, içten ve derinlikli bir bakış sunuyor. Okuyana düşünme, dönüp kendine bakma ve sadeleşme çağrısı yapıyor. Gösterişsiz ama gerçek bir şahitlik bu.
·
381 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.